"ลุยทะเลโหด" โดย ชำนาญ ณ.อันดามัน

Port Dickson-Port Klang (27/09/2008)

2011-10-27T17:09:00.001+07:00

ความตอนที่แล้ว... เราถอนสมอออกมาจากหน้าอ่าวมาเลเซียก่อนเจ็ดโมงเช้า แล้วแล่นมาติดสันดอนก่อนออกสู่แฟร์เวย์ในช่องแคบมะละกา ต่อจากนั้นมาเจอพายุในช่องแคบมะละกาอีกสองรอบเช้า-เย็น ตอนย่ำรุ่งเกือบชนเอาเรือสินค้าในแฟร์เวย์เข้าอีก แต่ยอช์ทจอมทรหดยังแล่นฝ่าความมืดต่อไปยัง Admiral Marina ,Port Dickson’s ตามจุดหมาย

ผมตื่นขึ้น เมื่อรู้สึกว่าความสว่างของวันใหม่มาเยือน หลังจากหลับไปเมื่อประมาณตี 4 งัวเงีย งึกงักลุกขึ้นจากการได้นอนน้อยและเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียจากการผจญเหตุการณ์หนักๆมาหลายรอบ

ลุกขึ้นนั่ง มองนาฬิกาที่ข้อมือ ตีห้ากว่า สัมผัสกับสภาพอากาศปลอดโปร่งแจ่มใส ลมพัดอ่อนๆ ทะเลราบเรียบ เส้นแสงสีเหลืองทองจากดวงอาทิตย์ ส่องพาดผ่านทะลุก้อนเมฆรูปร่างต่างๆออกมาฉาบทาท้องฟ้าและท้องทะเล สวยงามจับใจ แตกต่างจากความหฤโหดของเมื่อวันวานอย่างสิ้นเชิง ประดุจอากัปกิริยาภายหลังอาการโกรธกริ้วของสาวงามฉันท์ใด ฉันท์นั้น หรือ จากคำพูดที่ได้ยินบ่อยๆว่า “ฟ้าหลังฝน” นั้นแล.

ที่พังงาเรือ บังใจนั่งถือท้ายอยู่เงียบๆ ตรงที่นั่งยาวกราบซ้ายเยื้องมาทางด้านหลังของบังใจ กัปตันไก่ยังนอนเกเขนก ส่วนคู่หูบังหมานกับยุทธ ยังนอนคลุมโปงอยู่ทั้งคู่ แต่ไม่มีคุณบันเทิง คงจะนอนในห้องด้านล่าง

หลังจากบิดขี้เกียจเจ็ดรอบ ผมเก็บพับผ้าห่ม แล้วลงไปในระวาง เสียบกระติกน้ำร้อนที่หน้าห้องครัว ก่อนเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว เตรียมพร้อมสำหรับการรับเวรถือท้ายในเวลาหกโมงเช้าต่อจากบังใจ

ขึ้นมาบนดาดฟ้าอีกครั้ง พร้อมกับกาแฟสองถ้วย ถ้วยหนึ่งของตัวเอง อีกถ้วยสำหรับบังใจ ขณะนั้นทุกคนลุกขึ้นกันหมดแล้ว ผมส่งถ้วยกาแฟให้บังใจ ก่อนจะเข้าไปถือท้ายแทน

กัปตันไก่ลุกขึ้น เข้ามาดูเข็มทิศเดินเรือและหน้าจอ จีพีเอส.อยู่ชั่วครู่ ก่อนหันหน้ามองไปทางหัวเรือแล้วบอกกับผมว่า “พี่สาม ตีหัวไปขวาสิบองศาแล้วถือท้ายตรงไปที่ตึกขาวๆนั่นนะ”

ตึกขาวๆที่กัปตันไก่ว่า เป็นกลุ่มตึกสูงๆหลายหลัง จากระยะห่างระหว่างตำเหน่งที่เรือเรากำลังแล่นอยู่กับกลุ่มตึกที่เห็นนั้น ไม่ต่ำจาก 10 ไมล์ แต่ยังมองเห็นความสูงได้ชัดเจน

“นั่น! ที่ไหนละกัปตัน?” ผมถามกัปตันไก่ เบาๆ

“Port Dickson’s และเราจะแวะเติมน้ำมันที่ Admiral Marina ใกล้ๆกันนั่นแหละ” ตอบกลับมาเบาๆ

แต่พูดต่อดังๆว่า “อย่าพาเข้าไปเกยตื้นอีกล่ะ” แล้วเดินหายลงไปในระวาง ก่อนที่ผมจะพูดอะไร.

“คราวนี้ พาขึ้นบกเลยพี่สาม เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก..” เสียงบังหมาน แซวมาพร้อมกับหัวเราะชอบใจ

ชั่วโมงต่อมา เมื่อผมพาเรือใกล้เข้าไปยังปากร่องน้ำทางเข้าท่าเรือ Port Dickson’s อันเป็นท่าเรือขนถ่ายสินค้าที่สำคัญของประเทศมาเลเซีย และยังเป็นเมืองตากอากาศชายทะเลที่มีชื่อเสียงระดับโลก

กัปตันไก่เข้ามาทำหน้าที่ถือท้ายแทนผม พาเรือเข้าไปยังท่าเรือยอช์ท Admiral Marina ซึ่งอยู่ทางด้านขวามือของปากร่องน้ำ มีลักษณะเป็นการสร้างกำแพงกั้นคลื่นออกมาในทะเลประมาณ 500 เมตร ทางเข้ามารีน่าจึงกลายเป็นลำคลองและภายในท่าจอดเรือได้กลายเป็นทะเลสาบเล็กๆไปโดยปริยาย

Admiral Marina เป็นท่าเทียบเรือยอช์ทไม่ใหญ่มากนัก อยู่ปากร่องน้ำทางเข้าท่าเรือน้ำลึก Port Dickson’s ในเขตรัฐ Negeri Sembilan ของมาเลเซีย มีรีสอร์ทราคาแพงและโรงแรมระดับห้าดาวติดชายหาดมากมาย

กัปตันไก่ พาเรือเข้าซองเทียบท่า เมื่อประมาณ 7 โมงเศษ ขณะนั้นมารีน่ายังไม่เปิดทำการ จึงยังไม่มีเจ้าหน้าที่มาทำงาน มีเพียง รปภ.วัยกลางคนเดินมาที่เรือ ถามว่าเราจะทำอะไร? กัปตันไก่บอกไปว่าจะเติมน้ำมัน รปภ.คนนั้นบอกให้รอก่อน เจ้าหน้าที่ของมารีน่าจะมาตอน 8 โมงเช้า

ช่วงเวลาที่รอเติมน้ำมัน ผมกับบังใจ บังหมาน แอ๊คชั่นถ่ายรูปกันคนละหลายๆรูป และชวนกันเดินขึ้นไปบริเวณที่ทำการของมารีน่า และแถวหน้ารีสอร์ทหรู เก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกหลายภาพ

เมื่อผมกับบังใจ กลับมาถึงเรือ การเติมน้ำมันเสร็จเรียบร้อยพอดี กัปตันไก่บอกให้เตรียมออกเรือ

เกือบ 9 โมง กัปตันไก่พาเรือออกจาก Admiral Marina ขณะที่เรือแล่นเอื่อยๆออกสู่ทะเล ยุทธ ส่งหม้อข้าวต้มควันฉุยขึ้นมาจากห้องครัว เช้าวันนี้พวกเรากินข้าวต้มกันด้วยความสบายใจ ไม่ต้องคอยระวังช้อนจะทิ่มหน้า

กัปตันไก่พาเรือห่างออกมาจากฝั่งประมาณ 15 ไมล์ จึงได้พล๊อตเข็มอีกครั้ง และให้ผมถือท้ายต่อไป เพราะผมยังถือท้ายไม่ครบ 2 ชั่วโมง เออ..ขาดนิดหน่อยก็ไม่ได้ แมร่ง..เขี้ยว ฉิบหา..!.....

กัปตันไก่พล๊อตเข็มมุ่งหน้าไปยังท่าเรือพอร์ทคลัง (Port Klang) เป็นจุดหมายต่อไป โดยวางแนวห่างจากชายฝั่งไม่มากนัก พอจะมองเห็นคึกรามบ้านช่องบนฝั่งได้ชัดเจน และทางด้านกราบซ้ายของเรือ ในแฟร์เวย์ของช่องแคบมะละกา ยังเห็นเรือยักษ์แล่นตามกันไม่ขาดระยะ

พล๊อตเข็มวันนี้ เราแล่นผ่านเมืองท่าเล็กๆหลายแห่ง มองเห็นเรือสินค้าแล่นเข้าออก สวนกับเราตลอดเวลา ผ่านโรงงานรีย์ไซเคิลเหล็ก ซึ่งเป็นแพลอยน้ำขนาดใหญ่ ลอยอยู่ในทะเลนอกชายฝั่ง บางช่วงเป็นป่าชายเลนที่ยังอุดมสมบูรณ์สุดลูกหูลูกตา

ในสภาพอากาศปรอดโปร่ง แจ่มใส พวกเราต่างพักผ่อนกันตามสบายๆ จนรู้สึกเบื่อๆ เซ็งๆเหมือนกัน เมื่อไม่มีความตื่นเต้น ระทึกใจ อย่างวันก่อนๆที่ผ่านมา แบบกินเหล้าไม่มีกับแกล้ม ฮ้า..

แต่ความรู้สึกกินเหล้าไม่มีกับแกล้มของผมต้องสะดุดกึก เมื่อได้ยินเสียง หวีดดดดดดดด...แหลมยาว เสียดหัวใจดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมๆกับเสียงเครื่องยนต์สำลัก พรืด พรืด..

ได้ยินเสียงคุณบันเทิงที่กำลังถือท้ายร้อง เฮ้ย เฮ้ย...ขึ้นมาดังๆ

ผมบอกตัวเองว่า ความตื่นเต้นเร้าใจมาอีกแล้วชำมะนาญเอ๋ย...ฮา ฮา ฮา....

ทุกคนมีอากัปกิริยาตอบสนองต่อเสียงที่เกิดขึ้นอย่างฉับไว และโดยอัตโนมัติ

“ปลดเกียร์ หยุดใบจักร” กัปตันไก่ บอกคุณบันเทิงด้วยน้ำเสียงปกติ

คุณบันเทิง ลดคันเร่ง ปลดเกียร์เป็นตำแหน่งว่าง เงอะๆ งะๆ ด้วยความประหม่า ตื่นเต้น

เรือชะลอความเร็วลงทันที แต่เสียงหวีด ยังไม่หยุดดัง

“ดับเครื่องเลย บันเทิง” กัปตันไก่ บอกคุณบันเทิง

คุณบันเทิง ปฏิบัติตามนั้น...เสียงเครื่องยนต์เงียบ เสียงหวีดก็หยุดดังทันที.

กัปตันไก่ หันไปหาบังหมาน ที่ยืนยิ้ม ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน “หมาน งานเข้า จัดการ!”

บังหมาน หันหน้าลงท้องเรือ แบบว่ากำลังจะไปเข้าส้วมตามปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“บันเทิง ลงไปช่วยมันด้วย” กัปตันไก่บอกคุณบันเทิง

คุณบันเทิง เดินลงท้องเรือไปอย่างว่าง่ายเหมือนกัน สวดยอด ลูกเรือจริงๆ..

กัปตันไก่ปล่อยให้เรือลอยเท้งเต้ง ไปตามคลื่นลม โดยไม่ได้สั่งให้ทิ้งสมอแต่อย่างใด

บังหมานกับคุณบันเทิง ก๊อกๆ แก๊กๆ ช่วยกันรื้อโน่น ถอดนี่ ขึ้นมาวาง ระเกะ ระกะ เต็มไปหมด แบบไม่กลัวว่าจะใส่กลับไปไม่หมด อิอิ..

ก้มๆ เงยๆ คุยกันไป หัวเราะกันไป อย่างไม่อนาทรร้อนใจ เหมือนนั่งคุยกันอยู่ที่บ้าน..

ประมาณชั่วโมงเศษๆ หลังจากนั้น เมื่ออะหลั่ยทุกชิ้นกลับเข้าไปอยู่ที่เดิม เสียงเครื่องยนต์ก็ครางกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง แล้วเรือก็แล่นเดินหน้าต่อไปตามปกติ เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ผมยอมรับ นับถือ ความรู้ ความสามารถของบังหมาน อย่างไม่มีอะไรเคลือบแคลง

กระทั่ง 5 โมงเย็น เราก็มาถึงปากร่องน้ำเข้าสู่เมืองท่า Port Klang อันเป็นจุดหมายสำหรับพักเรือและพักคนของคืนนี้

ร่องน้ำเข้าสู่ Port Klang เป็นปากแม่น้ำกว้างใหญ่พอๆกับปากแม่น้ำเจ้าพระยาของไทยเรา

ลักษณะร่องน้ำนี้ จะเรียกว่าแม่น้ำก็ไม่ถนัด เพราะมันเป็นทะเลเชื่อมไปทะลุออกทะเลอีกด้านทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โดยมีเกาะอยู่ทางซ้ายมือ คล้ายกับเกาะปีนัง ส่วนทางด้านขวาของเรือเราเป็นแผ่นดินใหญ่ มีท่าเทียบเรือขนถ่ายสินค้าขนาดใหญ่, ท่าเรือสำราญ มองเห็นเรือสำราญยังกะตึกลอยน้ำ และมารีน่าสำหรับเรือยอช์ท ตลอดแนวชายฝั่งที่เราแล่นผ่าน

จากปากร่องน้ำ ตั้งแต่เวลา 5 โมงเย็น เราแล่นลึกเข้าไปเรื่อยๆ ผ่านปากแม่น้ำสายเล็กๆหลายสาย ซึ่งแยกเข้าสู่แผ่นดินใหญ่ในเขตรัฐกัวลาลัมเปอร์ เมืองหลวงของมาเลเซีย

เราแล่นไปเรื่อยๆ กระทั่งมืด มองเห็นแสงไฟสว่างไสวจากท่าเทียบเรือทางฝั่งขวามือ กัปตันไก่ยังตัดสินใจหาที่ทิ้งสมอไม่ได้ และไม่มีความคิดจะเข้าไปจอดเทียบท่า เพราะมันหมายถึงต้องมีค่าใช้จ่ายจำนวนไม่น้อย

ประมาณ 2 ทุ่ม เรือแล่นเข้าสู่คุ้งน้ำใหญ่ ห่างมาจากท่าเทียบเรือสินค้าพอร์ตคลังพอสมควร กระทั่งเมื่อมองย้อนหลังกลับไปเห็นแสงไฟจากท่าเทียบเรือเพียงริบหรี่ ภูมิทัศน์ทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยป่าชายเลน เป็นบริเวณค่อนข้างเปลี่ยว เพราะไม่มีเรืออื่นๆแม้แต่ลำเดียว เห็นเพียงอวนลอยของชาวบ้าน ที่มีสัญญาณไฟแดง แว๊บ แว๊บ เต็มพรืดไปทั้งท้องน้ำ ความมืด การไม่รู้จักพื้นที่และเป็นเวลาที่น้ำกำลังขึ้น การทิ้งสมอนอนในสภาพแวดล้อมแบบนั้น จึงไม่ใช่เรื่องน่าสนุกนัก แต่จะแล่นต่อไปก็ทำท่าจะไม่ไหวหรือจะย้อนกลับไปที่มีแสงสว่างใกล้ๆท่าเรือ ซึ่งเต็มไปด้วยเรือและเรือมากมาย คับคั่ง ก็ใช่ที่.

กัปตันไก่ ชะลอความเร็ว พาเรือแอบเข้าหาชายฝั่งทางด้านซ้ายมืออย่างช้าๆ กะระยะห่างจากฝั่งพอประมาณ ห่างจากกลางแม่น้ำในเส้นทางสัญจรของเรือและห่างจากไฟแดงแว๊บ แว๊บ ของอวนลอยพอสมควร จึงตัดสินใจสั่งให้ทิ้งสมอ.

หลังจากทิ้งสมอเสร็จ กัปตันไก่บอกให้บังหมานเปิดไฟในเรือสว่างขึ้นทั้งลำ แล้วเดินสำรวจรอบๆลำเรือจนเป็นที่พอใจ จึงได้บอกให้บังหมานดับเครื่องยนต์

การทิ้งสมอในคืนนี้ต้องปล่อยสายโซ่สมอยาวมาก เพราะน้ำกำลังขึ้น ยังประมาณการไม่ได้ว่าระดับน้ำจะสูงแค่ไหนเมื่อน้ำขึ้นเต็มที่ ซึ่งเกี่ยวข้องกับความลึกของน้ำและการยึดติดพื้นของสมอด้วย ถ้าหากว่าเมื่อน้ำขึ้นเต็มที่ ระดับน้ำสูงมากๆ ความลึกก็เพิ่มตามขึ้นมาด้วย ถ้าปล่อยสายโซ่สมอยาวไม่พอ การยึดเกาะพื้นด้านล่างจะไม่เหนียวแน่นพอ ตอนน้ำลงอาจจะทำให้สมอกาวได้ เป็นหลักการทั่วๆไปที่ชาวเรือรู้กันดี

ยุทธกับคุณบันเทิง ช่วยกันลำเลียงสำรับกับข้าวมื้อค่ำขึ้นมา เมื่อเกือบ 3 ทุ่ม คืนนี้พวกเรานั่งล้อมวงกินข้าวกันเงียบๆ มีการพูดคุยกันน้อยมาก เหมือนมีความกังวลอะไรอยู่ลึกๆ ขนาดคู่หูอย่างบังหมานกับยุทธ ปกติจะหยอกล้อ เย้าแหย่ พูดอำกันตลอดเวลา ยังคุยกันเบาๆไม่กี่คำ

การกินข้าวค่ำเสร็จสิ้นในเวลาไม่นาน ต่างคนต่างทำภารกิจของตัวเองเสร็จสิ้น กัปตันไก่บอกให้บังหมานปิดไฟในเรือทุกดวง เหลือไว้เฉพาะไฟเสากระโดงเรือดวงเดียว อันเป็นสัญลักษณ์แสดงว่าเรือจอดอยู่กับที่ แล้วทุกคนก็หาที่นอนกันเงียบๆ

ประมาณไม่เกินครึ่งชั่วโมง เข้าใจว่ายังไม่มีใครหลับ กัปตันไก่ยังนอนสูบบุหรี่แดงวาบๆอยู่บนที่นอนประจำตรงกราบซ้ายหลังพังงาเรือ ขณะที่ผมยังนอนลืมตาคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

ผมได้ยินเสียงเครื่องยนต์จากเรือหางยาว(พีช)เบาๆ แล่นเข้ามาใกล้เรือเราทางด้านกราบซ้ายและเงียบลงเมื่อมีการดับเครื่องยนต์ ผมเห็นกัปตันไก่ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับดีดก้นบุหรี่ออกไปนอกลำเรือ

ผมลุกขึ้นมายืนใกล้ๆกัปตันไก่ สัมผัสถึงความผิดปกติ มองออกไปที่ข้างกราบเรือ จากแสงดาวบนท้องฟ้าที่กระทบกับผิวน้ำมีความสว่างพอให้มองเห็นและแยกแยะได้ถึงจำนวนคน 3 คนที่นั่งอยู่ในเรือพีชลำเล็กๆนั้น

อึดใจต่อมา แสงไฟสปอตไลท์เป็นลำเล็กๆ จากเรือลำนั้น ส่องกราดขึ้นมาบนเรือเราแล้วจับนิ่งเข้าที่หน้าของกัปตันไก่ จนต้องก้มลงหลบ

พร้อมๆกับได้ยินเสียงพูดภาษายาวี สำเนียงดุๆ เป็นคำถามมาที่กัปตันไก่ “มากีมานอ?”

แปลได้ว่า “มาจากไหน” ซึ่งผมพอจะเข้าใจความหมาย จากการที่เคยได้ไปอยู่ที่อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส เมื่อหลายสิบปีก่อน

ในขณะนั้นพวกเราทุกคนลุกขึ้นมายืนออกันที่กราบซ้ายข้างๆกัปตันไก่

“เกาะสมุย” กัปตันไก่ตอบกลับไป ด้วยเสียงเรียบๆ

“กีมานอ?” ถามถึงจุดหมายปลายทางว่า..”จะไปไหน”..

“ภูเก็ต” กัปตันไก่ตอบสั้นๆ ถึงที่ปลายทาง

“อินโดนีเซีย?” เป็นสำเนียงคำถามแบบตะคอก จากคนเดิม

“เดาะ..ไทย” กัปตันไก่ ตอบกลับไปว่า..ไม่ใช่..เป็นคนไทย..

“วาปอ ออแอ?” แปลว่า ..มากี่คน..

กัปตันไก่ตอบว่า “แน ออแอ” แปลว่า..หกคน..

ต่อจากนั้น ได้ยินเสียงคุยกันเองเบาๆ จากในเรือลำนั้น ไฟสปอร์ตไลท์ดับลง อึดใจต่อมามีเสียงสตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วเรือพีชลำนั้นก็เร่งเครื่องแล่นหายออกไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

“โจรสลัดรึ?” เสียงสั่นๆจากคุณบันเทิง ถามกัปตันไก่

“ไม่รู้เหมือนกัน” กัปตันไก่พูดเบาๆ พร้อมกับจุดบุหรี่อัดแรงๆ เห็นไฟแดงวาบ

“ถ้าเป็นสลัด ทำไมมันไม่ขึ้นมา?” บังใจพูดขึ้น ไม่มีเจตนาจะตั้งคำถามกับใคร

“มันเห็นพวกเราหลายคน ไม่หาญ(ไม่กล้า)หรอก” บังหมานว่า พร้อมกับหัวเราะ อิอิ ตามสไตล์

“อ๊ะ..ถ้ามันจะปล้นจริงๆไม่พอมือมันหร๊อก” ยุทธขัดขึ้น

“หรือพวกมันเห็นว่าเราเป็นคนไทยมั่ง.. มันเลยไม่ยุ่ง” บังใจแสดงความคิดเห็น

“ชั่งมันเถอะ อาจจะเป็นคนวางอวนลอยแถวนี้ก็ได้ อย่าไปสนใจเลย นอนกันต่อ แต่อย่าหลับเพลินก็แล้วกัน” กัปตันไก่ตัดบท พร้อมกับเตือนอย่างมีความหมาย..

นั่นแหละทุกคนจึงได้เงียบจากการวิพากย์ วิจารณ์และแยกย้ายกันนอน ใครจะคิดยังไง ผมไม่รู้ แต่ส่วนตัวผม เสียววาบไปตามกระดูกสันหลัง..แถวนี้อาจจะไม่มีสลัดอินโดฯ แต่สลัดมาเลย์ฯก็มีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย!!!!???...

... โปรดรอติดตาม ตอนต่อไป ...

ซีบาน่ามารีน่า-ช่องแคบสิงคโปร์ (25/09/2008)

2011-09-12T09:31:00.000+07:00

จากความตอนที่แล้ว... หลังจากพักค้างคืนที่ท่าเรือซีบาน่ามารีน่า รัฐยะโฮร์ เช้าของวันที่ 25 ตุลาคม 51 พวกเราเข้าไปในเมือง เพื่อซื้อเสบียงอาหารสำรองและซื้อยารักษาการบวมข้อหัวแม่เท้าของผม เที่ยงวันกลับมานำเรือเข้าเติมน้ำจืดและน้ำมันดีเซลสำรองที่ท่าเรือโดยสาร

บ่ายของวันที่ 25 ก.ย.51 เราอำลาซีบาน่า มารีน่า ออกมาเมื่อเวลาบ่ายโมงตรง กัปตันไก่ บังคับเรือแล่นอย่างช้าๆ ไปตามลำคลองอันคดเคี้ยว มุ่งออกสู่ช่องแคบสิงคโปร์

สองฝั่งคลองเต็มไปด้วยต้นโกงกางหนาแน่น เป็นป่าชายเลนที่ยังอุดมสมบูรณ์ ไม่เหมือนป่าชายเลนบ้านเรา ที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยบ่อเลี้ยงกุ้ง บางแห่งก็เต็มพรืดไปด้วยร้านอาหารซีฟู๊ด รวมหัวกันบุกรุกทำลายกระทั่งลิงยังไม่มีที่จะอยู่

ทั้งสองฟาก มีคลองซอยเล็กๆ แยกออกไปมากมาย ทั้งซ้ายมือและขวามือ เรือประมงลำเล็กๆสำหรับจับปลาชายฝั่งของชาวบ้านแล่นสวนเข้าคลองไปหลายลำ

เท่าที่ผมสังเกต ตั้งแต่เราเข้าเขตน่านน้ำมาเลเซียเป็นต้นมา ยังไม่เห็นเรือประมงลำใหญ่ๆแบบของไทยเราแม้แต่ลำเดียว

จากลำคลองกลายเป็นแม่น้ำ และกลายเป็นปากอ่าว เริ่มมองเห็นเหล่าเรือยักษ์ในช่องแคบสิงคโปร์ชัดเจนขึ้น เรือยักษ์ที่มองดูคล้ายเกาะลอยน้ำ จำนวนนับไม่ถ้วนเหล่านั้น ส่วนใหญ่จอดนิ่งอยู่กับที่ กัปตันไก่บอกว่า เรือพวกนั้นทิ้งสมอรอเข้าเทียบท่า(Port) เพื่อขนถ่ายสินค้า สังเกตง่ายๆ ถ้าลำที่ดาดฟ้าสูงขึ้นเหนือผิวน้ำมากๆเท่ากับตึกสิบชั้นละก็ แสดงว่าในระวางของเรือไม่มีสินค้า เป็นเรือเปล่าทิ้งสมอรอเวลาเข้าไปรับสินค้าที่ท่าเรือ แต่ถ้าลำไหนดาดฟ้าต่ำเรี่ยๆผิวน้ำ แสดงว่ามีสินค้าอยู่เต็มระวาง รอเข้าไปเทียบท่าเพื่อขนถ่ายสินค้าขึ้นที่ท่าเรือหรือรอคำสั่งออกเดินทาง

ขณะเรือเรา กำลังแล่นมุ่งออกสู่ช่องแคบสิงคโปร์ ผมสังเกตเห็นบางอย่างทางด้านกราบขวาของเรือ ห่างออกไปไม่เกิน 1 กิโลเมตร ลอยอยู่บนผิวน้ำทะเล มองดูคล้ายๆกับกำลังมีการก่อสร้างตึกขนาดใหญ่หรือโรงงานอะไรสักอย่าง มันมีปล่องท่อขนาดใหญ่หลายท่อตั้งสูงขึ้นคล้ายๆปลองไฟของโรงงาน แต่ไม่น่าจะใช่!. เพราะไม่เห็นมีควันไฟลอยขึ้นเหมือนกับปล่องควันไฟของโรงงานทั่วๆไป ด้านข้างมีเรือลากจูงจอดเทียบอยู่ 2 ลำ บนลานกว้างใหญ่ มีรถบรรทุกสิบล้อประเภทรถดั๊มพ์ รถตักดิน เครน และเครื่องจักรกลต่างๆ ที่มีรูปร่างแปลกๆ กำลังทำงานกันอยู่วุ่นวาย ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังชัดเจน

ความสงสัยของผม วิ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ถ้าไม่ได้คำตอบ ผมต้องอ๊วกแตกแน่ๆ

มองๆดูแล้ว ไม่มีใคร นอกจากกัปตันไก่ เพียงคนเดียว ที่จะช่วยบรรเทาอาการจุกแน่นคอหอยของผมได้

“กัปตัน!..นั่นโรงงานอะไร?” ผมเหวี่ยงคำถามเข้าไปตรงๆ พร้อมกับชี้ไปที่สิ่งประหลาดอันน่าสงสัยนั่น

“อ๋อ..สถานีสร้างเขื่อน” กัปตันไก่ตอบผม โดยไม่ได้มองไปที่ไอ้อะไรนั่นสักแวบเดียว

“เขื่อนไร?..เขื่อนกั้นเล?” ผมยิ่งจุกแน่นเพิ่มขึ้นไปอีก เพราะนึกไม่ออก จินตนาการไม่ถูกว่ามันจะเป็นเขื่อนได้ยังไง!?..

“เขื่อนกั้นคลื่น ไม่ให้ซัดเข้าไปในอ่าว” ผมถึงบางสะพานใหญ่ แต่ยังมีอาการจุก

“มันทำงานยังไงหละ กัปตันพอรู้มั๊ย?” ผมขับต่อไป

“ใช้กำลังลมเป่าลงไปตามท่อ ให้ตะกอนและโคลนลอยกระจายออกจากแนวที่ต้องการสร้างเขื่อน และทำให้พื้นดินใต้น้ำอัดแน่นด้วย” ผมถึงบางสะพานน้อย ค่อยหายใจโล่งขึ้น

“แล้วมันจะเป็นเขื่อนได้ยังไง?” ผมขับไปเรื่อยๆ อาการจุกค่อยผ่อนคลายเล็กน้อย

“ก็ซีเมนต์ หิน ทราย เอามาผสมกันแล้วเทลงไป เหมือนสร้างเสาตอหม้อสะพานงัย!.” เริ่มเข้าเขตบางขุนเทียน

“แล้วเอาหิน ทราย มากมายมาจากไหน ให้พอถมเล?” เข้าเขตกรุงเทพฯการจราจรคับคั่ง ผมชะลอความเร็ว อาการจุกค่อยๆหาย

“ซื้อมาจาก ฟิลิปปิน อินโดฯ เวียดนาม เขมรและไทย” แล้วก็ถึงบางอ้อ..อาการจุกเหลือนิดหน่อย

“โห..ต้องใช้เงินกี่พันล้านริงกิต ถึงจะถมเลนี่ให้เป็นเขื่อนได้!?” อาการจุกที่คอหอยหายเป็นปลิดทิ้ง

“ซื้อเกาะพีพีได้ทั้งเกาะมั่ง” กัปตันไก่สรุป ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เมื่อเราคุยกันจบ เรือแล่นออกสู่ทะเลน่านน้ำสิงคโปร์ ในช่องแคบมะละกา

สถานีสร้างเขื่อนกั้นคลื่นของมาเลเซีย

กัปตันไก่บังคับเรือเลี้ยวไปทางขวา แล่นออกสู่ทะเลน่านน้ำของสิงคโปร์ ริมแฟร์เวย์(Fairway) ด้านขวาของช่องแคบสิคโปร์ พร้อมกับเรียกบังใจ ให้มาถือท้าย ส่วนตัวเอง หยิบเอาแผนที่เดินเรือ (ที่มีอยู่แผ่นเดียว) ออกมาหาตำแหน่งเส้นรุ้ง(Latitude) เส้นแวง(Longtitude) แล้วพล๊อตเข็มกำหนดเส้นทางเดินเรือ โดยตั้งเข็มมุ่งไปทางทิศตะวันตก หมายเอาเกาะเล็กๆ อันเป็นจุดซึ่งเป็นที่ตั้งของประภาคาร ไฟนำร่อง ด้านใต้ของอ่าวสิงคโปร์เป็นจุดแรก

แสงแดดเจิดจ้า ท้องฟ้าแจ่มใส ไร้เมฆหมอก ทัศน์วิสัยปรอดโปร่ง ทางกราบขวาของเรือ ห่างออกไปประมาณ 15 ไมล์ทะเล มองเห็นตึกระฟ้าของประเทศสิงคโปร์ ได้ชัดเจน ทางกราบซ้ายของเรือไกลออกไป มองเห็นประเทศอินโดนีเซียอยู่ลิบๆ
ในช่องแคบสิงคโปร์ เรือสินค้าชนิดต่างๆและเรือบรรทุกน้ำมันขนาดยักษ์ แล่นสวนกันเหมือนรถยนต์บนถนนพระราม2

เกาะสิงคโปร์

ประเทศอินโดนีเซีย

ในช่องแคบสิงคโปร์ การจราจรทางน้ำหนาแน่นเหมือนบนถนนในกรุงเทพฯ (เพียงแต่ไม่ติดไฟแดง) คลาคล่ำไปด้วยเรือหลากหลายชนิด แล่นไปมา ดูสับสนวุ่นวาย ทั้งเรือบรรทุกสินค้า เรือน้ำมัน เรือโดยสารขนาดต่างๆ รูปร่างเพรียวลมสวยงาม หลากหลายสีสัน ซึ่งแล่นให้บริการระหว่าง มาเลเซีย สิงคโปร์ อินโดนีเซีย
เรือลากจูงบรรทุกสินค้าคล้ายๆเรือลากจูงในแม่น้ำเจ้าพระยา แต่มีขนาดใหญ่โตกว่าหลายเท่า เรือพวกนี้ลากจูงสินค้าจากประเทศอินโดนีเซียไปส่งตามท่าเรือ(Port) ต่างๆ ซึ่งตั้งอยู่ตามแนวฝั่งของประเทศสิงคโปร์

เรือโดยสารแล่นระหว่างมาเลเซีย-อินโดนีเซีย

เรือลากจูงพวกนี้จะเป็นอันตรายมาก สำหรับเรือยอช์ท หรือเรือขนาดเล็ก ที่ไม่เคยผ่านเข้ามาในช่องแคบสิงคโปร์หรือช่องแคบมะละกา ถ้าหากคนถือท้ายเรือที่ขาดความรู้ ความชำนาญและขาดความละเอียดรอบคอบ ไม่สังเกตให้ดี จะชนเอากับสายลวดสลิงที่ใช้โยงจากเรือลากกับเรือใส่สินค้าซึ่งมีความยาวมาก จะทำให้เรือที่ชนจมลงทันที

แต่ก็มีอยู่บ่อยๆ เหมือนกันเมื่อคนขับเรือลากจูงคำนวณผิดพลาด แล่นตัดหน้าเรือยักษ์ แต่ไม่พ้น ผลก็คือทั้งเรือลากและเรือถูกลาก จมเรียบร้อยโรงเรียนช่องแคบ โดยไม่มีการหยุดให้ความช่วยเหลือใดๆ จากเรือยักษ์เหล่านั้น

ขณะที่เรากำลังแล่นอยู่เกือบๆกลางแฟร์เวย์ (Fairway) มีเรือสินค้า และเรือบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์(Container)แล่นแซงทางกราบขวาบ้าง ทางกราบซ้ายบ้างของเราไปตลอดเวลา

เรือยักษ์ กำลังแซงเราไป

สาบานครับพี่น้อง..มันแซงจริงๆ มันแซงหน้าตาเฉย มันแซงแบบไม่เห็นฝุ่น (เพราะมีแต่น้ำ ฮ้า..) ขนาดว่า มันแล่นตามหลังเรามาทิ้งระยะห่างไม่ต่ำกว่า 3 กิโลเมตร เผลอนั่งคุยกันไม่เกิน 3 นาที พอเห็นเงามืดๆ หันไปมองอีกที มันแซงเราไปแล้ว!...

แซงไม่เห็นฝุ่น

มีอยู่ช่วงหนึ่ง ขณะที่พวกเรานั่งโม้กันเพลินๆ มีเรือบรรทุกคอนเทนเนอร์ ลำหนึ่งแซงเราไปทางกราบซ้าย ในระยะห่าง ประมาณสักหนึ่งกิโลเมตรเห็นจะได้ แต่พอมันแซงเลยไปทิ้งระยะห่างสัก 500 เมตร เรือเราหมุนคว้าง หันหัวกลับหลัง ทำเอาบังใจตาเหลือก ร้องเฮ้ยๆๆ..

กับตันไก่ ต้องเตือน บังใจ ว่าอย่าเผลอมองอย่างอื่นเพลินเกินไป ให้ระวังคลื่นจากเรือที่แซงหรือเรือที่สวนมาด้วย..

อันว่าเรือยักษ์ที่มีระวางขับน้ำหลายหมื่นตันพวกนี้ ทำให้เกิดคลื่นใต้น้ำรุนแรงมาก เมื่อมันแซงขึ้นไปหรือสวนมา จะต้องหลบให้ห่างออกไปโดยเร็วที่สุด เท่าที่จะทำได้ และพยายามแล่นฟันคลื่นเฉียงๆเข้าไว้ พลาดท่ามันอาจจะดูดจมหายลงไปใต้น้ำได้ง่ายๆ และอย่าได้คิดว่ามันจะหลบให้เรือเล็กๆ กะจิ๋วหลิวเชียวนะ เพราะมันถือว่าทะลึ่งแล่นเข้าไปในเลนของมันแล้วไม่ระวัง ลูกพี่ใหญ่ชนเอาง่ายๆและเกิดขึ้นบ่อยๆซะด้วย

เรือที่ไม่มีสินค้าหรือน้ำมันอยู่ในระวาง

ความใหญ่โตมโหฬารของเรือบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์และเรือบรรทุกน้ำมันที่อยู่ในแฟร์เวย์แต่ละลำประมาณการไม่ได้ว่าขนาดเท่ากับอะไร บางลำลอยสูงขึ้นจนมองเห็นหางเสือและใบจักรของเรือได้ชัดเจน ขนาดว่ามองจากระยะไกลๆ ยังพอประมาณความสูงได้ไม่ต่ำกว่าตึก 10 ชั้น บางลำก็จมหายลงไปใต้ผิวน้ำ โผล่บางส่วนขึ้นมาเท่านั้น แต่ยังเห็นได้ถึงความอลังการงานสร้าง เทียบกับเรือเราแล้วกลายเป็นเรือเด็กเล่นไปเลย

**********************

***เกร็ดเล็กๆน้อยๆ เกี่ยวกับเรือบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์และเรือบรรทุกน้ำมัน***

...เรือบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก คือ เรือ MAERSK LINE (Emma Maersk) สัญชาติเดนมาร์ก กว้าง 207 ฟุต(63.1 เมตร) ยาว 1,302 ฟุต(396.85 เมตร) ระวางขับน้ำ 123,200 ตัน เครื่องยนต์ 108,920 แรงม้า ความเร็ว 31 น๊อต หรือ 55.80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง บรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ได้ 15.000 ตู้ มีลูกเรือ 13 คน

เรือคอนเทนเนอร์ใหญ่ที่สุด(ขอบคุณภาพจากเว็บไซต์)

เรือบรรทุกน้ำมันที่ใหญ่ที่สุด(ขอบคุณภาพจากเว๊บไซต์)

...เรือบรรทุกน้ำมันที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือ เรือ Knock Nevis กว้าง 69 เมตรและยาว 458 เมตร

*********************

เราแล่นผ่านเรือยักษ์ ขนาดต่างๆ ที่ทิ้งสมอจอดลอยลำอยู่ ลำแล้วลำเล่า บางลำสีสันสดใสใหม่เอี่ยม บางลำก็เก่าจนสีตก สนิมเขลอะทั้งลำก็มี มันมากซะจนผมถ่ายรูปไม่หวาดไม่ไหว ยอมรับว่าไม่เคยเห็นเรือลำใหญ่ๆ จำนวนมากมายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ตื่นเต้นเหมือนได้เห็นสาวโคโยตี้!...

เรือคอนเทนเนอร์

พวกเราชวนกันแอ็คชั่นถ่ายรูปให้เรือยักษ์เป็นแบ็คกราวด์ เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึกและจะได้เอาไปอวดคนที่บ้าน ซึ่งก็แล้วแต่ว่าใครจะเอาไปอวดใคร!?..

บนท้องฟ้า มีเครื่องบินรบเกาะฝูง บินวนไปวนมา ระยะต่ำบ้าง สูงบ้าง เสียงดังจนแสบแก้วหู

กัปตันไก่บอกว่าเป็นเครื่องบินรบของประเทศสิงคโปร์ ขึ้นฝึกบินทุกวัน วันละหลายๆรอบ แต่ก็บินไปไหนได้ไม่ไกล เพราะน่านฟ้าของสิงคโปร์มีนิดเดียว จึงบินวนเวียนเล่นอยู่แถวๆนี้

แถมมีความเห็นเพิ่มเติมมาอีกว่า “มันก็บินเล่นได้ทั้งวัน เพราะน้ำมันของเขาถูก ถ้าเป็นประเทศเรา คงล่มจม”

ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งกับความคิดเห็นอันนั้นของกัปตันไก่...

ลำนี้เก๋ากึ๊กมาก แต่ยังแล่นน้ำกระจาย

บ่าย 4 โมง คุณบันเทิง รับเวรถือท้ายต่อจากบังใจ แสงแดดยังเจิดจ้า ท้องทะเลน่านน้ำสิงคโปร์ราบเรียบ ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหมอก มองเห็นคลังน้ำมันขนาดใหญ่ เรียงรายอยู่ตามชายฝั่งของสิงคโปร์

เรือเราแล่นเลียบอยู่ริมแฟร์เวย์ด้านฝั่งสิงคโปร์ ด้วยความเร็วปกติ มุ่งหน้าตรงไปที่ประภาคาร กระโจมไฟนำร่องของสิงคโปร์ ซึ่งขณะนั้นมองเห็นอยู่ไม่ไกล

ประภาคารไฟของสิงคโปร์ สร้างอยู่บนเกาะหนึ่ง ในกลุ่มหมู่เกาะเล็กๆ 3-4 เกาะ ในตำแหน่งทิศใต้ของอ่าวสิงคโปร์ฝั่งตะวันตก ประภาคารแห่งนี้มีความสำคัญ ต่อชาวเรือเป็นอย่างมาก เพราะเป็นจุดสังเกตในการแล่นเรือเข้าช่องแคบสิงคโปร์และเข้าอ่าวสิงคโปร์

ประภาคารของสิงคโปร์

“แล่นไปทางซ้ายของประภาคาร แล้วค่อยตีขึ้นตะวันตกเฉียงเหนือ” กัปตันไก่บอกคุณบันเทิงให้ถือท้ายไปตามเข็มนั้น

คุณบันเทิงย้อนถามว่า “ระยะห่างเท่าใด?” คงหมายถึง ระหว่างเรือกับหมู่เกาะนั่น

“ห่างสัก 2 ไมล์ ก็ดี เพราะแถวนั้นมีกองหินมาก” กัปตันไก่ หมายถึงหินโสโครกที่อยู่ใต้น้ำ

ช่องแคบสิงคโปร์ ในช่วงนี้จะกว้างมาก และห่างจากชายฝั่งของสิงคโปร์ ออกมาไกลพอสมควร ในบริเวณนี้จึงไม่มีเรือสินค้าหรือเรือใดๆ ทิ้งสมอให้เห็น ส่วนเรือที่แล่นอยู่ในช่องแคบก็ไกลออกไปทางด้านซ้ายมือ ระยะห่างจากเรา ไม่ต่ำกว่า 10 ไมล์ทะเล การถือท้ายจึงไม่ต้องกังวลกับเรือพวกนั้น แต่ที่จะต้องระวังให้มากคือหินใต้น้ำ จับผลัดจับผลูดวงซวยขึ้นมา แล่นไปเสยโครมเข้ากับหินโสโครก เรือแตก มีหวังได้ลอยคอตายอืดอยู่แถวนั้นแน่ๆ อย่าหวังว่าจะมีใครมาช่วย เพราะเขานึกว่าเป็นพวกอินโดฯ ฮา..

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา คุณบันเทิงถือท้ายอ้อมหมู่เกาะที่ตั้งกระโจมไฟ ตั้งเข็มไปที่ตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 350 องศา มุ่งหน้าไปยังอ่าวสิงคโปร์ด้านทิศตะวันตก เพื่อผ่านไปเข้าสู่น่านน้ำมาเลเซียด้านทิศใต้

แดดร่มลมตก แสงแดดอ่อนๆ บรรยากาศบนเรือน่าตั้งวงร่ำเมรัยเป็นบ้า...
กัปตันไก่ บังหมาน,ยุทธนั่งบ้าง นอนบ้างอยู่ในอิริยาบถสบายๆตามอัธยาศัย หลบแดดกันทางกราบขวา ส่วนผมหามุมกล้องเก็บภาพไปเรื่อยๆ...

อยู่ๆได้ยินเสียงบังใจ ร้องโว๊กๆ เหมือนคนบ้าพบแบงค์ยี่สิบ ที่ด้านกราบซ้ายของเรือ

“ปลาโว้ยยย...ไอ้เก๋า!..เบ้อเริ่มเลยยย..มาดูเร็วๆ” พร้อมกับชี้ลงไปในทะเลข้างๆกราบเรือ

คุณบันเทิงที่กำลังนั่งถือท้ายถอนเคราอยู่เพลินๆ หันหน้าขวับคอเกือบหลุด เมื่อได้ยินคำว่า “ไอ้เก๋า”
กัปตันไก่ ผงกหัวขึ้นจากการนอนเหยียดยาวบนที่นั่งพัก
บังหมาน,ยุทธ ต่างขยับตัวมองไปที่บังใจพร้อมๆกัน อย่างสงสัยกับคำว่า “ไอ้เก๋า”

อากัปกิริยาของแต่ละคน เมื่อได้ยินเสียง บังใจร้องว่า ไอ้เก๋า

เป็นที่รู้กันว่า “ไอ้เก๋า” หรือ “ปลาเก๋า” เป็นปลาหน้าดินน้ำลึก อาศัยหากินอยู่ตามแนวปะการังและกลุ่มโขดหินใต้น้ำ ไม่ใช่วิสัยของ ปลาชนิดนั้นที่จะขึ้นมาว่ายเล่นบนผิวน้ำเหมือนปลาโลมา ทุกคนจึงมองไปที่บังใจ อย่างสงสัยว่าเพี้ยนหรือปล่อยมุขกันแน่...แต่ก็ไม่ใช่นิสัยของบังใจ เพราะเป็นคนไม่ชอบพูดเล่น

“มาดูเร็วๆ..บันเทิงหยุดใบจักรก่อน” บังใจเร่งมาอีกพร้อมกับบอกให้คุณบันเทิงหยุดเรือ นั่นแหละทุกคนจึงได้ทยอยลุกไปที่กราบซ้าย เพื่อจะดูให้รู้แน่ว่ามันคืออะไร?..

และแล้ว..ทุกคนก็เห็น ปลาเก๋าดอกแดง ขนาดใหญ่ (ปลาเก๋า มีหลายชนิด เก๋าดอกแดง,เก๋าดอกดำ,เก๋าถ่าน,เก๋าขี้ลิง,ฯลฯ) กำลัง ผลุบๆโผล่ๆ ว่ายน้ำอยู่จริงๆ ลักษณะเหมือนได้รับบาดเจ็บ มันพยายามจะดำลงใต้ผิวน้ำ แต่ก็ดำไม่ลง จึงต้องว่ายตะแคงตีกรรเชียงหมุนเป็นวงอยู่ตรงบริเวณนั้น

ปลาน้ำลึกโดยทั่วไป ถ้าหากขึ้นมาถึงผิวน้ำแล้ว มันจะกลับลงไปอีกไม่ได้ เพราะแรงกดของน้ำด้านบนจะเบาบางกว่าระดับน้ำลึกด้านล่าง เมื่อมันขึ้นมาที่ระดับใกล้ผิวน้ำ ทำให้อากาศเข้าในถุงลมของมันมากเกินไป มันจึงดำไม่ลง ชาวเรือเรียกว่า “ปลาพุงแตก” เรื่องแบบนี้ นักตกปลาน้ำลึกจะรู้ดี เมื่อปลากินเบ็ด ต้องพยายามเย่อขึ้นมาให้ถึงระดับกลางน้ำให้ได้ หลังจากนั้นจะไม่ยาก เพราะอากาศจะเข้าถุงลมของปลา และปลาจะหมดแรงจากแรงกดของน้ำที่เบาบางกว่า เหมือนคนเดินขึ้นภูเขาสูงๆ ยิ่งสูงมาก อากาศยิ่งเบาบาง ยิ่งหมดแรง.

หลังจากที่ทุกคนมารวมตัวกันที่กราบเรือ และเห็นว่าเป็นปลาเก๋าจริงๆ จึงได้หายสงสัย!.. แต่..ความอยากได้ปลาเก๋าตัวนั้นเข้ามาแทนที่!..

“หมาน..ไปเอาสวิงมา เร็ว” กัปตันไก่ สั่งบังหมาน

บังหมาน กระโดดผลุงลงไปในท้องเรือ ทันใดไวเหมือนลิง

2-3 นาทีต่อมา บังหมาน ใช้สวิงพยายามตักปลาตัวนั้น แต่ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด ไอ้เก๋า ตัวนั้น ว่ายตีกรรเชียงหลบไปได้อย่างหวุดหวิดทุกที บางครั้งมันก็มุดหายลงใต้ผิวน้ำ คุณบันเทิงต้องเดินเครื่องเรือวนรอจังหวะ จนอึดใจใหญ่ๆ มันจึงลอยขึ้นมาอีก และในที่สุดก็หนีไม่พ้นสวิงของบังหมาน ซึ่งใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 10 นาที

บังหมานใช้กำลังพอสมควรสู้กับแรงดิ้นและน้ำหนักของมัน กว่าจะเอาขึ้นมาบนดาดฟ้าได้ เล่นเอาหอบ แฮ่ก แฮ่ก เหมือนหมาวิ่งตามพระบิณฑบาต

“ไอ้เก๋า” ตัวนั้น ผมกะคร่าวๆ น้ำหนักไม่น่าจะต่ำจาก 10 กิโลกรัม ซึ่งนับว่าไม่เล็กกับระดับความลึกของน้ำในบริเวณนี้ เท่าที่ผมเคยเห็นนักตกปลาอาชีพในทะเลอันดามัน ที่ระดับน้ำลึกเกิน 100 เมตร ตกมาได้แต่ละตัว น้ำหนักเกิน 30 กิโลกรัมก็มี

พวกเราต่างช่วยกันสำรวจปลาตัวนั้น ว่ามันไปโดนอะไรมา ถึงได้ลอยขึ้นมาแถกเหงือกอยู่บนผิวน้ำได้ จะว่าขาดหลุดมาจากการติดเบ็ด ก็ไม่น่าจะใช่ เพราะเมื่อบังใจแงะปากของมันดู ไม่เห็นมีเบ็ดติดคาอยู่ แต่ท้องของมันพองมากเกินปกติ จากอากาศที่อัดเข้าไปอยู่ในถุงลมมากเกินไป

แต่ละคนตั้งข้อสังเกตต่างๆนาๆแล้วแต่ว่าใครจะนึกสาเหตุอะไรขึ้นมาได้

“มันอาจจะโดนน้ำจากใบจักรเรือตีเอาก็ได้” กัปตันไก่สรุปสำนวน เพื่อปิดคดี

“แต่ที่แน่ๆ มื้อค่ำนี้ เราได้กิน แกงส้มและต้มยำหัวปลาเก๋า” บังหมาน พูดออกมาดังๆ ทำให้ทุกคนยิ้ม!..

“อุตส่าห์ลากเบ็ดมาตั้งแต่เกาะหมุย ติดแต่ปลาถุงพลาสติกกับปลากิ่งไม้ กลับมาได้กินปลาลอยน้ำที่หน้าอ่าวสิงคโปร์ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น” บังใจ บ่นพึมพำ ก่อนจะหิ้ว “ไอ้เก๋า” ลงไปในห้องครัวชั้นล่าง

ปลาเก๋าดอกแดง ที่ตักมาได้จากข้างเรือ

กระทั่ง 6 โมงเย็น ยุทธ รับเวรถือท้ายแทนคุณบันเทิง ช่วงเวลาดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เรือเราเข้ามาแล่นอยู่ในระหว่างกองทัพเรือบรรทุกน้ำมัน ที่ทิ้งสมออยู่ในอ่าวสิงคโปร์อีกครั้ง มองไปทางไหนเห็นแต่เรือยักษ์ เรือยักษ์และเรือยักษ์ ยักษ์จริงๆ ยักษ์จนไม่น่าเชื่อว่ามันจะลอยน้ำได้ บางลำยาวเกือบครึ่งกิโลเมตร มันเป็นผลงานของมนุษย์ตัวเล็กๆโดยแท้...

เรือบรรทุกน้ำมันลำนี้ ประเมินไม่ได้ว่าใหญ่โตเท่ากับอะไร?

กัปตันไก่ เอาแผนที่ออกมาดูอีกครั้ง หลังจากเปรียบเทียบกับเข็มทิศและจีพีเอส จนแน่ใจ..

จึงหันมาพูดกับยุทธว่า “ยุทธ เห็นไอ้ที่สูงๆ มียอดแหลมๆนั่นมั๊ย?”

พร้อมกับชี้ไปที่อะไรสักอย่าง ซึ่งผมมองดูคล้ายๆกับหอไอเฟลลอยน้ำ ห่างออกไปสักประมาณ 5 ไมล์

“เห็น!” ยุทธ ตอบสั้นๆ ตามบุคลิกที่เป็นคนไม่ค่อยพูดมาก ถ้าไม่เมา!..

“ใช้เข็มนี่แหละ แต่แล่นไปทางซ้ายไอ้นั่นนะ”

ยุทธ พยักหน้า วันนี้พูดน้อยจริงๆ และไม่ขี้สงสัย หรือสงสัย แต่ไม่ถาม เพราะขี้เกียจพูด ผมก็ไม่อยากคิดเหมือนกัน

กัปตันไก่จึงพูดต่อ “อีกชั่วโมงกว่าๆ ก็เข้าเขตน่านน้ำมาเลย์แล้ว” พูดจบ ถอยมานั่งสูบบุหรี่ตรงที่นั่งพักด้านหลัง

เกือบทุ่ม แสงอาทิตย์หมดไปจากท้องฟ้า ความมืดโรยตัวลงมาแทนที่ เมื่อเรือแล่นมาถึงไอ้เจ้าสิ่งที่ผมมองเป็นหอไอเฟลลอยน้ำตั้งแต่ทีแรก แต่พอมาใกล้ๆ รูปทรงมันเปลี่ยนไป มันดูคล้ายสถานีขุดเจาะน้ำมันหรืออู่ซ่อมเรือลอยน้ำมากกว่า ลักษณะของมันมีลานกว้างใหญ่ วางอยู่บนฐานคล้ายเสา 4 ฐาน สูงเกินตึก 10 ชั้นเหนือระดับพื้นน้ำ บนลานนั้นเต็มไปด้วยเครื่องจักรชนิดต่างๆ มากมาย ตรงกลางลานมีลักษณะคล้ายๆหอคอยรวบเรียวสูงขึ้นไปจนกลายเป็นยอดแหลม เมื่อมองจากระยะไกล คล้ายๆกับหอบัญชาการในหนังสงครามอวกาศหรือหนังเอเลี่ยนอะไรประมาณนั้น

ผมเริ่มมีอาการ เหมือนกับมีก้อนอะไรขึ้นมาจุกที่คอหอยอีกแล้วครับท่าน..

ผมมองไปที่กัปตันไก่ แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก...

“สถานีสร้างเขื่อนกั้นคลื่นของสิงค์โป” มันชิงพูดขึ้นก่อน อย่างรู้ทันว่าผมจะพูดอะไรกับมัน

“แต่อลังการกว่าของมาเลย์ เพราะสิงคโปร์ รวยกว่ามาเลย์ และพื้นที่สร้างเขื่อนกว้างกว่าของมาเลย์ เมื่อผมมาเที่ยวก่อน มันไม่ได้อยู่ตรงนี้ มันอยู่ใกล้ๆชายฝั่งโน่น” กัปตันไก่ชี้ไปชายฝั่งอีกด้าน พร้อมพูดอธิบายกับผม แบบแล็คเช่อร์ให้นักศึกษาฟัง

ผมไม่มีคำถาม ได้แต่พยักหน้าและหันไปมองไอ้นั่นอย่างนับถือหมดหัวใจ แล้วกดชัตเตอร์ ฉึก ฉึก ฉึก

เราแล่นผ่านสถานีสร้างเขื่อนนั่น ผ่านเรือบรรทุกน้ำมัน ซึ่งเป็นเรือส่วนใหญ่ในอ่าวนี้

สถานีสร้างเขื่อนกั้นคลื่นของสิงคโปร์

เวลาผ่านไป ความมืดมากขึ้น แสงไฟจากเรือต่างๆ เริ่มส่องแสงระยิบระยับสว่างไสวไปทั่วท้องทะเล มองดูเหมือนมหานครกลางน้ำก็ไม่ปาน แต่การแล่นเรือทำได้ยากขึ้น เพราะทัศน์วิสัยการมองเห็นยากขึ้น เนื่องจากมีแสงไฟจำนวนมากที่มาจากเรือเหล่านั้น หลอกสายตา

ไฟจากเรือที่ทิ้งสมอลอยลำ ประดับประดาอย่างสวยงาม

กัปตันไก่ บอกยุทธให้ลดความเร็วของเรือลง จนอยู่ในระดับค่อยๆไหลไปเรื่อยๆ ตามช่องว่างระหว่างเรือน้ำมันที่ทิ้งสมออยู่หนาแน่น

“ยุทธ!..ระวังสายสมอเรือน้ำมันด้วย..ทุกคนช่วยกันดูด้วย!..” กัปตันไก่ เตือนยุทธ พร้อมกับบอกพวกเรา

บนหน้าจอ จีพีเอส.มีจุดสีแดงเต็มพรืดไปหมด นั่นหมายถึงว่ามีสิ่งกีดขวาง ที่เป็นอันตรายอยู่รอบทิศทาง สถานการณ์เริ่มตึงเครียด ทุกคนประสาทตื่นตัวเต็มที่ เตรียมพร้อมรับกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ซึ่งอาจจะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา..

หลังจากที่กัปตันไก่ บอกเตือนไม่นาน..ในขณะที่พวกเรากำลังเพลินอยู่กับแสงไฟจากเรือที่ประดับประดาอย่างสวยงามอยู่นั้น..

“เฮ้ย..เฮ้ย..ฉิบหายแล้ว..กัปตันดูอะไรนั่น!?..” ยุทธ ร้องเสียงหลง อย่างตื่นเต้น ตกใจ แบบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่..

“อะไร?” เสียงกัปตันไก่ ตื่นเต้นไม่น้อยเหมือนกัน

“ข้างหน้า!..” ยุทธบอก

กัปตันไก่ หยิบไฟสปอร์ตไลท์ ที่วางอยู่ใกล้ๆเข็มทิศ ส่องวาบไปทางด้านหัวเรือ...แสงของสปอร์ตไลท์ ขนาด 500 วัตต์ กระทบกับอะไรบางอย่างทึบทะมึน เป็นแนวยาวคล้ายกำแพง โผล่พ้นขึ้นมาจากผิวน้ำประมาณ 10 เมตร ขวางอยู่ทางด้านหัวเรือ ห่างออกไปไม่เกิน 50 เมตร

“หยุดใบจักร..ถอยหลังเต็มที่” เสียงกัปตันไก่ ดังแบบที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน ตั้งแต่ออกมาจากเกาะสมุย..

ยุทธ ปลดเกียร์เดินหน้า ยัดเข้าตำแหน่งเกียร์ถอยหลัง แล้วอัดคันเร่งเต็มที่ โดยไม่กลัวว่าลูกสูบจะหลุดกระเด็นออกมานอกเครื่องยนต์

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม เรือสะท้านไปทั้งลำ ถึงยังงั้น ก็ไม่ใช่ว่าเรือจะหยุดได้ในทันที น้ำหนักของเรือบวกกับแรงเฉื่อย ยังพาเรือไปข้างหน้าไม่ต่ำจาก 20 เมตร ถึงได้หยุดแล้วค่อยๆ ถอยหลังกลับช้าๆ

ขณะเวลาฉุกละหุกนั้น กัปตันไก่ ยังส่องสปอร์ตไลท์ กวาดจับไปที่กำแพงนั้น ซ้ายที่ ขวาที จนสุดลำแสง

“ไอ้ห่า...สร้างเสร็จเร็วฉิบหาย” กัปตันไก่ สบถพร้อมๆกับปิดสปอร์ตไลท์

“ยุทธ!..หยุดใบจักร ลอยลำก่อน” หันไปสั่งยุทธด้วยเสียงที่ปกติขึ้น

ยุทธ ปลดเกียร์ว่าง หยุดใบจักร ปล่อยให้เรือลอยลำอยู่กับที่

“อะไร กัปตัน?” เสียงบังใจ สงสัยเต็มที่

“กำแพงกันคลื่น” กัปตันไก่ ตอบสั้นๆ

“อัลลอฮ์..เกือบฉิบหายเลย” บังใจร้องออกพระเจ้า

“เอายังไงต่อ?” ยุทธถามขึ้น

“ก็ต้องกลับไปทางเดิม แต่เลียบกำแพงนี่ไป เสียเวลาฉิบหาย มาเที่ยวก่อน มันยังไม่มีเลย” กัปตันไก่ บ่นยาว

“เที่ยวก่อนหนะ เมื่อไหร่ล่ะกัปตัน?” บังหมาน ถามแบบเย้าๆ

“ปีที่แล้ว!” กัปตันไก่ ตอบ

“ตั้งปีที่แล้ว มันก็เสร็จได้มั่งแหละกัปตัน” พูดจบ บังหมาน หัวเราะ อิอิ..ตามนิสัยสไตล์ของแขกเจ้าสำราญ

กัปตันไก่ ไม่สนใจคำพูดของบังหมาน แต่หันไปบอกกับยุทธว่า “เอ้า..ยุทธ!. ไป..ตีหัวกลับ เลียบเขื่อนลงไปเรื่อยๆ สุดเขื่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที กะระยะให้ห่างจากไอ้กำแพงเมืองจีนนี่สัก 100 เมตร เผื่อมีอะไรขวางอยู่ข้างหน้า พอได้เอาทัน”

ยุทธ เข้าเกียร์เดินหน้า หมุนพังงาหันหัวเรือตั้งลำ แล่นเลียบเขื่อนกั้นคลื่นไปช้าๆ อย่างไม่ประมาท ทิ้งระยะห่าง พอจะมองเห็นเขื่อนได้ชัดเจน ระยะห่างประมาณนี้ จะมีช่องว่างโล่งตลอด ไม่ต้องคอยระวังเรือยักษ์ ที่ทิ้งสมออยู่ทางด้านกราบซ้ายห่างออกไป ประมาณ 1 ไมล์เป็นอย่างน้อย

บังหมาน รับช่วงถือท้าย ต่อจากยุทธ เมื่อเวลา 2 ทุ่ม....

“ไม่มีใครหิวข้าวกันมั่งเลยรึ?” คุณบันเทิง พูดขึ้นเปรยๆ ทำนองหารือ เพราะเลยเวลากินข้าวมานานพอสมควร

“เดี๋ยว ค่อยไปทิ้งสมอ ที่หน้าอ่าวมาเลย์ กินข้าวและคืนนี้นอนที่นั่น คงอีกไม่นาน” กัปตันไก่ พูดให้ทุกคนได้ยิน

“อ้าว..ถ้าจะนอน ทำไมไม่ทิ้งสมอนอนที่ในอ่าวนี่ซะเลย จะได้นอนดูไฟสวยๆด้วย” บังหมานว่า

“ทิ้งลงไปสิ!..ไม่เกินครึ่งชั่วโมง เจ้าท่าสิงค์โปมันก็มาเก็บตังค์” กัปตันไก่พูด

“เก็บค่าอะไร กัปตัน?” บังหมานสงสัย

“ค่าทิ้งสมอลงในทะเลของมัน” กัปตันแจง

“บ๊ะ!..มียังงี้ด้วย” บังหมานว่า

“เก็บยังไง?.. เก็บเท่าไหร่?” บังหมาน สงสัย

“มันก็เก็บเป็นเงินสด คิดตามน้ำหนักของเรือและบวกกับจำนวนเวลาที่ทิ้งสมออยู่ในทะเลของมันนี่แหละ” กัปตันไก่ อธิบายต่อ

“ไอ้ หย๊า..ไม่เคยได้ยินที่ไหนเขาทำกัน..โหดฉิบหาย” แขกหมาน ร้องเป็นเจ๊กภูเก็ต..

กัปตันไก่พูดต่อว่า “โหดไม่โหดก็ไม่รู้แหละ..ไม่ว่าเรืออะไร ถ้ามาทิ้งสมอในทะเลของมัน ต้องจ่ายทุกลำ”

“ถ้าพรรค์นั้น..บุกมืดไปนอนหน้ามาเลย์ฯดีกว่า เก็บตังค์เอาไว้ ไปกินคอหมูย่างที่ภูเก็ต ได้แรงอกหวา” บังหมาน สรุป ทำเอาผมน้ำลายเต็มปาก อิอิ..

อีกประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา เรือแล่นมาจนสุดปลายเขื่อนกั้นคลื่น กัปตันไก่ บอกบังหมาน ให้ตีวงเลี้ยวขวา ตั้งหัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนืออีกครั้ง มุ่งเข้าสู่น่านน้ำของประเทศมาเลเซีย...

4 ทุ่ม กัปตันไก่ รับช่วงถือท้ายจากบังหมาน กระทั่งเกือบๆ ห้าทุ่ม จึงเข้ามาอยู่ในอ่าวของมาเลเซีย ซึ่งมืดและเงียบสงบ ในอ่าวนี้ไม่มีเรือใหญ่ นอกจากเรือจับปลาลำเล็กๆ ของชาวประมงมาเลเซีย มองเห็นสัญญาณไฟแดงในเรือแลบแว๊บๆ อยู่ทั่วไป มองกลับไปด้านหลัง เห็นแสงไฟระยิบระยับ จากเรือต่างๆ ในอ่าวสิงคโปร์ ห่างออกไปลิบๆ

ไฟจากเรือ ที่ทิ้งสมอลอยลำอยู่ในอ่าวสิงคโปร์

กัปตันไก่ ดูหน้าจอ จีพีเอส. บังคับเรือแล่นหลบหลีกอวนจับปลาและซั้งของชาวบ้านไปช้าๆ กระทั่งได้ตำแหน่งที่เหมาะสม จึงบอกทุกคนให้เตรียมตัวทิ้งสมอ

หลังจาก 20 นาที เสียงเครื่องยนต์เงียบสนิท หลัง 5 ทุ่ม พวกเราล้อมวงกันเงียบๆ กินข้าวมื้อเย็นกับแกงส้มและต้มยำปลาเก๋า

เกือบเที่ยงคืน จึงได้แยกย้ายกันนอน รอวันรุ่งขึ้น ซึ่งยังไม่รู้ว่าจะได้พบ ได้เจอกับอะไรอีกบ้าง?...ยากจะคาดเดา!!!..

...โปรดคอยติดตามตอนต่อไป...

--------------------------------------------------------------------

บนเส้นทางช่องแคบมะละกาสู่ Admiral Marina (26/09/2008)

2011-09-04T18:02:00.002+07:00

จากความตอนที่แล้ว....เราออกมาจากซีบาน่า มารีน่า รัฐยะโฮร์ในตอนบ่าย แล่นเข้าสู่ช่องแคบมะละกา จนกระทั่งตกค่ำ หลงเข้าไปติดอยู่ในเขื่อนกั้นคลื่นของสิงคโปร์ กว่าจะหาทางกลับออกมาและแล่นมาทิ้งสมอในเขตน่านน้ำมาเลเซีย ก็เมื่อเวลา 5 ทุ่มกว่า

หลังจากที่พวกเรากินดินเนอร์กันเมื่อเวลาเกือบเที่ยงคืนกับต้มยำและแกงส้มปลาเก๋า ตัวที่มาถวายเนื้อเมื่อตอนเย็น เป็นที่อิ่มหนำสำราญกันแล้ว ต่างก็หาที่นอน มุมใครมุมมันตามถนัด คืนนั้นเวลาผ่านไปด้วยเหตุการณ์ปกติ ไม่มีเรื่องตื่นเต้น ระทึกใจอะไรเกิดขึ้น นอกจากสายฝนโปรยลงมาให้พวกเราขยับที่นอนกันพอแก้กษัย ในตอนย่ำรุ่ง

เช้าวันที่ 26 กันยายน 51 อากาศไม่ค่อยปรอดโปร่งสักเท่าไหร่ ทะเลปกคลุมด้วยละอองฝนมืดๆมัวๆ แม้กระทั่ง 6 โมงเช้า ก็ยังไม่มีแสงแดดให้เห็น ซึ่งถ้าอากาศปกติ เวลาตีห้ากว่าๆ จะเห็นแสงอาทิตย์แดงโร่โผล่หน้าผ่าก้อนเมฆมาให้เห็นเป็นลำ

จุดที่เราทิ้งสมอ มองด้วยสายตาน่าจะห่างจากชายฝั่งของมาเลเซียประมาณ 3 ไมล์ ลักษณะเป็นคล้ายๆปากอ่าว สังเกตเห็นน้ำสีโคลนขุ่นข้นไหลออกมาจากลำคลองเป็นสาย มองออกไปรอบๆ เห็นเรือหลายลำ ลักษณะเหมือนเรือหางยาวบ้านเรา แต่ลำเล็กกว่ามาก หัวแหลม ท้ายตัดสั้น ความยาวประมาณ 3-4 เมตร กำลังเก็บกู้อวนดักปลาและเก็บไซดักปู อยู่ทั่วไป คงจะเป็นชาวประมงจากบนเกาะเล็กๆ ที่มองเห็นห่างออกไปไม่ไกล

กัปตันไก่ สั่งให้ถอนสมอ ในขณะที่พวกเรากำลังนั่งซดกาแฟกันอย่างสบายใจ

จากระดับความลึกของน้ำไม่เกิน 30 เมตร ไม่กี่นาทีต่อมา สมอก็ขึ้นมาวางบนที่เก็บตรงหัวเรือ

กัปตันไก่ เข้าเกียร์เดินหน้า หมุนพังงาหันหัวเรือตรงไปยังกระโจมไฟปากร่องน้ำทางด้านทิศใต้ ซึ่งมองเห็นรางๆ ไม่ไกลออกไปมากนัก ภายใต้ทัศน์วิสัยอึมครึม ด้วยละอองฝน แล้วค่อยๆเร่งเครื่องยนต์เดินหน้าอย่างช้าๆ คอยหลบหลีกอวนและทุ่นผูกซั้ง ที่มีอยู่รอบทิศทาง เหมือนกำลังเดินอยู่ในดงกับระเบิด แถวชายแดนเขมร ผมยังสงสัยอยู่ว่า เมื่อคืนกัปตันไก่ พาเรือเข้ามาได้ยังไง โดยไม่กวาดเอาอวนหรือซั้งพวกนั้นติดใบจักรมาด้วย

เกือบ 7 โมงเช้า ท้องฟ้ายังปิด ทัศน์วิสัยรอบด้านไม่น่าไว้วางใจ เรือเราอยู่ห่างจากกระโจมไฟปากร่องน้ำไม่เกิน 1 ไมล์

“พี่สาม ช่วยถือท้ายที ผมจะไปเข้าส้วมและกินกาแฟหน่อย” กัปตันไก่ เรียกผม ขณะที่ผมกำลังนั่งดูดบุหรี่ มองทะเลอย่างไร้จุดหมาย

เมื่อผมลุกขึ้นมาจับพังงาเรือ มันบอกผมว่า “พี่สาม ยึดแนว ทางด้านซ้ายมือของกระโจมไฟนั่นเป็นหลักนะ แล้วตรงออกไปที่มองเห็นน้ำสีเขียวๆโน่น ตรงนั้นเป็นร่องน้ำลึก เมื่อถึงตรงนั้นแล้วค่อยเลี้ยวขวาอ้อมกระโจมไฟ” ผมพยักหน้าแสดงความเข้าใจ แต่..ไม่แน่ใจ..

บอกผมเสร็จ มันเดินหายลงไปในระวางท้องเรือ ปล่อยให้ผมยืนถือท้ายหน้ายุ่งเป็นอวนพันอยู่คนเดียว หันมองคนอื่นๆ เห็นทำเป็นไม่รู้ ไม่ชี้กันหมด ..มีแต่ บังหมาน ส่งยิ้มกวนตีนให้ผม

“อะไรกันว่ะ!..พวกนี้จะลองของกูตั้งแต่เช้าเลยหรือนี่..” ผมคิดอยู่ในใจ

ไอ้ผมนั้นมีปัญหาอยู่บ้างถ้าอากาศชื้น เพราะใส่แว่นสายตา ยิ่งมีละอองฝนด้วย แว่นที่ผมใส่มันเป็นฝ้า ปัญหาจึงคูณสอง

แต่เมื่อถูกไฟล์บังคับ ยังไงก็ต้องแสดงศักยภาพให้เป็นที่ประจักษ์ ว่าข้าก็แน่!.. ไม่ยอมให้เสียชื่ออดีตลูกประดู่ เนวี่ นาวีไทยเป็นเด็ดขาด

ผมตั้งใจ เล็งไปที่กระโจมไฟ ซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกไม่เกิน 15 นาที และมองเลยออกไปที่ทิวน้ำเขียวๆ ตามที่กัปตันไก่บอกว่าเป็นร่องน้ำลึก อันเป็นเป้าหมาย ด้วยใจระทึก..

ใกล้เข้าไป..ใกล้เข้าไป..จนในที่สุดผมก็พาเรือมาถึงกระโจมไฟ ทำระยะห่างมาทางซ้ายมือประมาณ 50 เมตร ซึ่งนับว่าใกล้และเสี่ยงมาก ถ้าหากว่ามีพายุฝนและคลื่น คงไม่มีใครทำ.

ขณะนั้น ลมเริ่มพัดแรงขึ้นทุกที คลื่นลูกใหญ่ๆวิ่งร้อยเมตรดาหน้าเข้ามาหาเรือเป็นระลอกแถวเหมือนกองทัพโรมัน ฝนเริ่มโปรยเม็ดลงมาเป็นสายเหมือนม่านประตูโรงนวด ทิวน้ำสีเขียวข้างหน้าเริ่มหายไป..หายไป..เหมือนกับใจผม ที่เริ่มหายวูบ หายวูบ..

ผมพยายามตั้งสติ ที่เริ่มแตก พาเรือแหวกลูกคลื่น ผ่านกระโจมไฟไกลออกมาพอสมควร พยายามมองหาทิวน้ำสีเขียวที่เล็งเอาไว้ตั้งแต่ต้น แต่มันหายไปแล้ว หายไปภายใต้สายฝนและเกลียวคลื่นที่โถมเข้ามา อย่างหนักหน่วง รุนแรงนั้น ผมจึงเห็นเพียงทิวน้ำสีโคลนขุ่นๆ เท่านั้น...

กัปตันไก่ ยังไม่ขึ้นมา ไอ้พวกที่อยู่บนดาดฟ้า ต่างก็วุ่นวายอยู่กับการเก็บสัมภาระเข้าหาที่หลบฝน

กัปตันชำมะนาญ ตัดสินใจ หมุนพังงาหักหัวเรือไปทางขวา ตามที่กัปตันไก่บอกทีแรก เพราะเห็นว่าเลยกระโจมไฟมามากจนหันกลับไปมองไม่เห็น และเข้าใจว่า น่าจะถึงเขตทิวน้ำเขียวซึ่งเป็นร่องน้ำลึกแล้ว

แต่กัปตันชำมะนาญ ไม่ใช่ กัปตันสะแปโร่ว์หรือกัปตันไก่ครับ พี่น้อง..

จึง..เมื่อผมเลี้ยวขวามาได้ไม่กี่อึดใจ บัดใดก็ได้ยินเสียงดัง ครืดดดด..ครืดดดด..หนักๆมาจากใต้ท้องเรือ...

เรือหยุดกึกกับที่ พร้อมๆกับอาการเอียงวูบไปทางกราบซ้ายอย่างรุนแรง ได้ยินเสียงสิ่งของบนดาดฟ้าและในระวาง พลัดหล่น โครม คราม เพล้ง พลั้ง..

ผมใจหายวาบ สมองหดลีบลงเหลือเท่าสมองช้างและหยุดการสั่งงาน...ทุกคนหยุดปฏิบัติภารกิจความเคลื่อนไหวทุกอย่างหมดสิ้น และหันมามองผมเป็นตาเดียว..

กัปตันไก่ กระโจนขึ้นมาจากระวางท้องเรือ ยังไม่ทันพ้นบันได ตะโกนใส่ผมก่อน..“พี่สาม..หยุดใบจักรเร็ว เรือเกยตื้นแล้ว”

ไอ้บ้าเอ้ยยยย!...ถึงมึงไม่บอก กูก็รู้!!!..สมองผมพองขึ้นมาอีกครั้ง รีบลดคันเร่ง แล้วปลดเกียร์ไปที่ตำแหน่งว่าง

กัปตันไก่ กระโดดมาแย่งพังงาเรือจากผม เข้าเกียร์ถอยหลัง แล้วค่อยๆเร่งเครื่องยนต์ เพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น ถึงอัตราสูงสุด จนเรือสะเทือนไปทั้งลำ ใบจักรพัดน้ำที่ท้ายเรือหมุนวนขุ่นคลัก แต่ไม่มีทีท่าว่าเรือจะถอยออกมาได้ มีเพียงอาการโคลงจากแรงกระแทกของคลื่น วูบวาบเป็นระยะ

กัปตันไก่ ลดคันเร่ง ประมาณอึดใจ แล้วเริ่มเร่งใหม่ แต่ก็ไม่เป็นผล เรือเหมือนถูกยึดติดไว้กับอะไรซักอย่าง

“ติดหนักใช้ได้ พี่สามเหอ..” กับตันไก่พูดคล้ายๆบ่น

แต่ผม..พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ควักบุหรี่ชื้นๆออกมาจุด อัดหนักๆ

กัปตันไก่ หันมองไปรอบๆ สังเกตทิศทางลม คลื่นและกระแสน้ำอย่างละเอียด ขณะนั้นฝนยังตกลงมาตลอดเวลา

กัปตันไก่ เริ่มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เปลี่ยนเป็น หมุนพังงาเรือไปทางซ้ายจนสุด เร่งเครื่องยนต์เดินหน้าประมาณครึ่งอัตรา แล้วล้วงบุหรี่ออกมาจุดสูบอย่างใจเย็น ปล่อยให้ใบจักรเรือพุ้ยน้ำกระจายอยู่อย่างนั้น

กระทั่ง ประมาณ 15 นาทีผ่านไป ท้ายเรือเริ่มขยับไปทางขวา ทีละนิด ทีละนิด ส่วนหัวเรือขยับๆไปทางซ้าย จนกระทั่งหัวเรือหันไปเกือบจะอยู่ในตำแหน่งเดิมของท้ายเรือ เรือจึงเริ่มขยับเดินหน้าตามแรงคลื่นที่หนุนหัวเรือขึ้นมา

กัปตันไก่รอจังหวะที่มีคลื่นลูกใหญ่หนุนยกหัวเรือขึ้นสูง จึงเร่งเครื่องเต็มที่ จนน้ำที่เกิดจากการพัดของใบจักรพุ่งกระจายเป็นฟูฟอยออกไปทางท้ายเรือ ได้ยินเสียง ครืดดดด..ครืดดดด..ยาววววว.. มาจากใต้ท้องเรือ และแล้ว..เรือก็หลุดออกมาจากการติดสันดอน ออกสู่ร่องน้ำในที่สุด

ผมหายใจเข้าเต็มปอดอีกครั้ง หลังจากที่หายใจไม่ทั่วท้องมาหลายนาที

จากนั้น ทุกคนช่วยกันเก็บสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆ ที่ตกหล่นกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปทั้งบนดาดฟ้าและในระวาง กลับเข้าที่เข้าทางที่มันเคยอยู่ โดยไม่ได้ยินเสียงใครบ่นอะไรและเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น.

กัปตันไก่พาเรือออกมาจนถึงร่องน้ำลึกของช่องแคบมะละกา โดยตั้งเข็มมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก หลังจากนั้นจึงเรียกคุณบันเทิงมารับช่วงถือท้าย ในขณะที่คลื่นลมยังโหมกระหน่ำอยู่ตลอดเวลา

ประมาณ 10 โมง ฝนซาเม็ด ท้องฟ้าเปิดเล็กน้อย ยังไม่มีแดด ระดับความสูงของคลื่นยังอยู่ที่ประมาณ 2-3 เมตร ซึ่งถือเป็นระดับปกติธรรมดาของทะเลย่านนี้ในหน้ามรสุม

บังใจกับยุทธช่วยกันส่งชาม ช้อน หม้อข้าวต้มปลาเก๋าควันโชยหอมฉุย ขึ้นมาจากห้องครัวโดยมีบังหมาน คอยรับอยู่บนดาดฟ้า ทยอยจัดวางบริเวณที่นอนของพวกเรา ซึ่งเป็นพื้นที่เอนกประสงค์สำหรับทุกกิจกรรม ส่วนผมใช้มือมั่ง ตีนมั่ง คอยสกัดกั้นอุปกรณ์การกินเหล่านั้นให้อยู่กับร่องกับรอย เพราะถ้าปล่อยตามยถากรรม มีหวังคลื่นโยกหม้อข้าวต้มล้มคว่ำตีลังกา เป็นได้อดกัน.

เมื่อทุกคน(ยกเว้นคุณบันเทิงที่ถือท้าย กินทีหลัง) ลงนั่งล้อมวงเป็นที่เรียบร้อย บังหมาน ค่อยๆตักข้าวต้มส่งให้รายตัว ข้าวต้มกำลังร้อน เรือโยกโคลงเคลงตลอดเวลา การกินข้าวต้มมื้อนี้ ทุกคนจึงต้องใช้ความสามารถเฉพาะตัวอย่างสูง ต้องพิถีพิถันและระมัดระวังเป็นพิเศษ หากพลาดพลั้ง ช้อนข้าวต้มร้อนๆ ทิ่มเอาหน้า พาเป็นเรื่องเศร้าทันที

แต่สถานการณ์ก็ผ่านไปได้ด้วยดี ไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับใคร..

หลังจากเสร็จภารกิจเติมพลังและเคลียร์ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม ทุกคนมานั่งชุมนุมกันบนดาดฟ้า พร้อมหน้าพร้อมตา

กัปตันไก่ พูดขึ้นเปรยๆ “วันนี้เราจะแล่นทั้งวันและคืนนี้อีกคืน ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น กะว่าพรุ่งนี้เช้า จะแวะเติมน้ำมันที่ Admiral Marina”

“ก็ต้องลุยพายุกันทั้งคืน” บังใจ พูดขึ้น

“มันจำเป็น!.. เราเสียเวลามาหลายวันแล้ว งานนี้ คงเข้าถึงภูเก็ตช้ากว่ากำหนดหลายวันแน่” กัปตันไก่ แสดงอาการหนักใจ

“บริษัทคงไม่ว่าอะไร เพราะเขาก็รู้ว่ามีพายุ” คุณบันเทิงพูดในถานะตัวแทนของบริษัท

“เรื่องนั้น ไม่สำคัญเท่ากับค่าโสหุ้ย ของพวกเราที่มันเพิ่มขึ้น และบริษัทก็ไม่ได้เพิ่มให้เรา” กัปตันไก่พูดถึงปัญหา

“ปัญหาผมสำคัญกว่า ไปออกบวชไม่ทัน อิอิ” บังหมาน ทะลุขึ้นมา แบบไม่ได้จริงจังอะไร

“ถุย!..มึงบวชตั้งแต่เมื่อไหร่.. กูเห็นมึงแดกทุกมื้อ” ยุทธ คู่หูบังหมาน ขัดขึ้นทันที

“ไปบวชวันสุดท้ายก็ได้ ไม่มีใครรู้ที” บังหมาน แถกเหงือก

“กูนี่แหละรู้ ว่ามึงไม่ได้บวชสักวันที” ยุทธว่า

“ก็แกล้งทำไม่รู้มั่งแหละ อิอิ” บังหมาน พูดเสียงอ่อยๆ

ลูกแรก ก่อนอาหารเที่ยง มืดทะมึน มาจากขอบฟ้า

ก่อนที่ยุทธจะพูดอะไรต่อไป กัปตันไก่ ชิงพูดขึ้นว่า “พอ..พอ..ไม่ต้องเถียงกัน ยังไงก็ไม่ทันอยู่แล้ว.. พวกมึงดูโน่น!..พ่อมึงมาอีกแล้ว” พร้อมกับบุ้ยปากไปทางหัวเรือ

และเมื่อพวกเรามองไปทางหัวเรือ ทุกคนเงียบกริบ พูดอะไรไม่ออก นั่งกันตัวแข็ง!!!..

สิ่งที่ทุกคนเห็นคือ พายุฝนที่กำลังก่อตัวมืดทะมึนคลุมเต็มแนวขอบฟ้า ในทิศทางที่เรากำลังมุ่งหน้าไป คลื่นแตกดอกขาวเต็มท้องทะเล ลมที่แรงอยู่แล้ว เพิ่มความแรงขึ้นอีกเท่าตัว

“เอ้า..อย่านั่งแลกันอยู่แหละ เตรียมตัวลุยกันได้แล้ว เก็บทุกอย่างเข้าที่ เตรียมชูชีพและมัดถังแกลลอนน้ำมันเปล่าไว้ด้วย” กัปตันไก่ พูดหนักๆ

“ไอ้หมาน!.. ลงไปแลเครื่องยนต์ของมึงให้ดี ถ้าปล่อยให้เครื่องเสียตอนนี้ มึงได้ไปออกบวชในทะเลแน่” ตามด้วยคำสั่งติดตลกแบบไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวใดๆ

นั่นแหละทุกคน จึงได้ไหวตัวเยือก เหมือนถูกช๊อตด้วยไฟฟ้า 220 โวลท์

บังหมาน รีบตาลีตาเหลือกลงห้องเครื่อง ไม่รู้ลงไปสวดมนต์ขอพรจากอัลเลาะห์หรือทำอะไรก็ยากจะเดา

ยุทธ ตามติดๆลงไปห้องครัว จากนั้นได้ยินเสียง จาน ช้อน หม้อ กะละมัง กระทะ ตะหลิว กระทบกันฟังไม่ได้ศัพท์

บังใจ จัดการเตรียมชูชีพและเอาแกลลอนถังน้ำมันเปล่าๆ มามัดรวมกันไว้ ด้วยเหตุผล หากถึงขั้นต้องสละเรือ พวกเราจะต้องเกาะแกลลอนน้ำมันนั้นด้วยกันทุกคน ตามที่ได้ตกลงกันไว้ตั้งแต่เริ่มออกเดินทาง

กัปตันไก่ เข้าถือท้ายแทนคุณบันเทิง ที่ต้องเก็บอุปกรณ์เกี่ยวกับเรือเข้าไว้ในที่ ที่มันควรจะอยู่

ส่วนผม เก็บหมอนและผ้าห่มที่กองรวมอยู่บนดาดฟ้า พาลงไปไว้ในห้องนอนชั้นล่าง ซึ่งเป็นหน้าที่ ที่ไม่ต้องมีใครบอก

ไม่เกิน 10 นาที..ขณะที่ทุกคน ยังสาละวนอยู่กับภาระหน้าที่ของตัวเองอยู่นั้น ลม ฝน คลื่นระลอกแรกก็กระหน่ำโครมเข้าใส่เต็มๆ เรือถอยหลังเยือก หัวเป๋ไปทางซ้าย แล้วมุดวูบปักดิ่งลงในระหว่างร่องคลื่น ทำให้ใบเรือที่ม้วนแขวนอยู่กับเสากระโดง เหวี่ยงกระแทกกับเสากระโดงตึงใหญ่ จนเรือสะเทือน ไปทั้งลำ อึดใจใหญ่ๆ จึงทะลึ่งกลับขึ้นมาเหมือนถูกมือยักษ์จับผลัก พร้อมๆกับตักเอาน้ำทะเลขึ้นมาสาดเทท่วมพื้นดาดฟ้าตอนหัว บางส่วนกระฉอกเลยมาถึงพื้นดาดฟ้าตอนท้าย อันเป็นที่หลับ ที่นอน ที่กินของพวกเรา

กัปตันไก่ ใช้ศักยภาพความเป็นกัปตันสูงสุดในการบังคับให้หัวเรืออยู่ในตำแหน่งสู้คลื่น เพราะถ้าหากลำเรือขวางคลื่นเมื่อไหร่ เตรียมตัวสละเรือได้ทันที

บังใจ คุณบันเทิงและผมที่ขึ้นจากห้องท้องเรือมาตอนที่เรือมุดหัวลงพอดี ต่างก็ล้มกลิ้งอยู่บนดาดฟ้า คนละทิศ คนละทาง เปียกเป็นลูกแมวตกร่องน้ำ ยังโชคดีที่ไม่มีใครถูกเหวี่ยงลงทะเล

ส่วนบังหมานกับยุทธ ที่อยู่ในระวางท้องเรือ ไม่รู้ว่าตกอยู่ในชะตากรรมอย่างไร..

ขณะที่พวกเรายังยักแย่ ยักยันกันอยู่นั้น คลื่นลูกที่สองก็ซ้ำเข้ามาอีกโครม หนักกว่าครั้งแรกสองเท่าตัว เรือเอียงวูบ หัวเป๋ ถอยหลังกรูด...คราวนี้พวกเราทั้งสามคน ต่างก็คว้าเชือกที่มัดถังแกลลอนน้ำมันพร้อมกันเหมือนนัดกันมาก่อน ผม..ลืมคาถาหลวงปู่ทวดสนิท..

“เฮ้!..ใครก็ได้ เอาเชือกมามัดกูที” ได้ยินเสียงกัปตันไก่ ตะโกนดังๆแข่งกับเสียงลมฝน อื้ออึง..

เป็นหน้าที่ของคุณบันเทิง ที่ต้องละจากถังแกลลอนชูชีพใช้ความพยายามคลานสี่ขา ไปดึงเอาเชือกที่มัดเก็บไว้ตั้งแต่ทีแรก แล้วพาคลานไปมัดเอวกัปตันไก่ไว้กับเสาหลังคาอย่างแน่นหนา เพื่อป้องกันไม่ให้เรือเหวี่ยงลงทะเล กะว่าถ้าเรือจมกัปตันก็ต้องจมไปกับเรือด้วย ไม่มีทางรอด!. เพราะแก้เชือกไม่ออก.. จากนั้นจึงกระโจนกลับมานอนกอดถังแกลลอนแน่นเหมือนกอดเมียตอนฝนตก

พวกเราสู้อยู่กับลมหัวฝน ในสภาพเกือบจะไป เกือบจะอยู่ ร่วมชั่วโมง ความหฤโหดจึงได้เบาบางลง ความแรงของลมลดลงเหลือไม่เกิน 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สายฝนที่กระหน่ำเข้าใส่เหมือนลูกเห็บหายไป เหลือเพียงละอองฝนโปรยปราย คลื่นระดับความสูง 4-5 เมตร ลดลงเหลือไม่เกิน 3 เมตร แต่ยังแตกดอกขาวโพลนทั่วท้องทะเล อากาศเย็นชื้น หนาวสะท้านลงไปถึงท้องน้อย

กัปตันไก่เรียกบังใจ ให้ช่วยแก้เชือกที่มัดเอวและให้รับช่วงถือท้ายต่อไป ตัวเองถอยมานั่งจุดบุหรี่สูบ มือสั่นยิก เพราะความหนาวจากการยืนโต้กระแสลมและฝน

ผมกับคุณบันเทิง ช่วยกันเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วไป เข้าที่เข้าทาง บังหมานและบังใจ ขึ้นจากระวางท้องเรือมานั่งบนที่นั่งริมกราบขวา ทุกคนมองหน้ากันแล้วยิ้มให้กันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น !?......หัวจิต หัวใจของพวกนี้ทำด้วยอะไร!?...

บังหมาน มองหน้ากัปตันไก่ยิ้มๆ แล้วยักคิ้วแผล็บ ก่อนพูดว่า “ยังมีอีกมั๊ยกัปตัน?”

“อ๋อ..ไม่ต้องห่วง ยังมีให้มึงกินอีกเยอะ เฮ่อะ เฮ่อะ..” กัปตันไก่ พูดพร้อมกับหัวเราะหนักๆ

“กว่าจะถึงภูเก็ต มึงได้กินจนหายอยากแหละเที่ยวนี้” พูดต่อด้วยสีหน้ายิ้มๆ แต่หันหน้ามองไปทางหัวเรือ สังเกตสภาพท้องทะเล

“แต่ ผมอิ่มจนจะอ๊วกแล้วกัปตัน อิอิ..” บังหมานว่า..พร้อมกับหัวเราะกวนตีน

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ สภาพอากาศเริ่มดีขึ้น ฝนขาดเม็ด กระแสลมปกติ คลื่นเบาบางลง ท้องฟ้าเปิด ทัศน์วิสัยโล่ง มองเห็นเมืองท่ามะละกาลิบๆทางด้านกราบขวาของเรือ

ในทะเลบริเวณนี้ มีซั้งของชาวประมงอยู่ทั่วไป ต้องคอยหลบหลีกตลอดเวลา ถ้าเป็นเวลากลางคืน คงเป็นเรื่องเสี่ยงพอสมควร หากคนถือท้ายขาดการสังเกตอย่างรอบคอบ มีสิทธิได้พาเรือเข้าไปติดอยู่ในซั้ง ซึ่งนึกภาพไม่ออกว่ามันจะระทึกขนาดไหน

ประมาณบ่ายโมงเศษ พวกเราก็ได้กินข้าวเที่ยงจากกุ๊กยุทธอีกมื้อ โดยยังมีเนื้อปลาเก๋าตัวนั้นเป็นเมนูหลัก

เรือยักษ์ ในแฟร์เวย์ ห่างออกไปประมาณ 20 ไมล์

กัปตันไก่ พล๊อตเข็มเดินเรืออีกครั้ง โดยตั้งเข็มไปที่ตะวันตกเฉียงเหนือนิดหน่อย ซึ่งเป็นแนวขนานกับชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศมาเลเซีย แต่ยังอยู่ในริมแฟร์เวย์ของช่องแคบมะละกา มองออกไปทางกราบซ้าย ห่างออกไปลิบๆ..ในแฟร์เวย์ เห็นเรือยักษ์แล่นตามหลังกันเป็นแถว เหมือนภูเขาลอยน้ำ

ก่อนค่ำของวันนั้น เราเจอเข้ากับพายุอีกครั้ง แต่ไม่หนักหนาสาหัสเท่ากับเมื่อตอนกลางวัน หากแต่ระยะเวลา ยาวนานกว่าเท่าตัว เล่นเอาพวกเราหมดเรี่ยวหมดแรง อ่อนระโหยไปตามๆกัน และกว่าจะผ่านพ้นกระทั่งได้ตั้งหลักกินข้าวมื้อค่ำก็เกือบ 4 ทุ่ม หลังจากนั้น ต่างก็หามุมพักผ่อนกันเงียบๆ บนพื้นดาดฟ้าที่ยังเปียกชื้น

ลูกที่2 ก่อนอาหารค่ำ

คืนนี้บนฟ้าไม่มีดาวให้มอง เนื่องท้องฟ้ามืดสนิท ในทะเลรอบๆ ไม่มีแสงไฟให้เห็น แม้กระทั่งแสงไฟจากชายฝั่ง เพราะเรือเราแล่นห่างออกมาจากฝั่งไกลมาก ได้ยินเพียงเสียงของเครื่องยนต์ที่ครางอย่างสม่ำเสมอและเสียงคลื่นที่วิ่งเข้ามากระแทกข้างลำเรือเป็นระยะๆ ผมมีความรู้สึกเหมือนมีเรือของเราเพียงลำเดียวเท่านั้น ที่แล่นอยู่ในความมืดของนรก..

ผมหลับไปตอนไหนไม่รู้..มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อได้ยินเสียงคุณบันเทิงที่กำลังถือท้าย เรียกกัปตันไก่ ซึ่งนอนอยู่บนที่นั่งด้านหลังใกล้ๆ

“กัปตัน ลุกขึ้นมาดูอะไรหน่อย”

“อะไร?” เสียงกัปตันไก่ อู้อี้

“ลุกขึ้นมาดูหน่อย อยู่ไม่ไกล แต่ผมมองไม่ชัด” เสียงคุณบันเทิงเร่ง

ผมลุกขึ้นนั่งทันได้เห็น คุณบันเทิงชี้ไปที่แสงไฟสีแดงมัวๆ ในความมืด บนมุมสูงทางด้านซ้ายของหัวเรือ ห่างออกไปไม่ไกล

พร้อมกับถามกัปตันไก่ “นั่นไฟอะไรกัปตัน?”

กัปตันไก่ มองไปที่แสงไฟสีแดงมัวๆนั่น อย่างพินิจพิจารณา

แล้ว..อึดใจต่อมา “เฮ้ย...เรือสินค้า.. ตีหัวออกขวาเร็ว” กัปตันไก่ ตะโกนใส่คุณบันเทิงเสียงดังอย่างตกใจ

ทุกคนลุกขึ้นจากที่นอนพรวดพราด เหมือนนัดกันไว้ พร้อมๆกับเรือเอียงไปทางกราบซ้ายวูบใหญ่ จากการหักเลี้ยวขวาอย่างกะทันหัน มีใครบางคน ไถลมาชนผม

หลังจากที่เรือตั้งลำได้จากอาการเอียง ผมเห็นแสงไฟสปอตไลท์จากมุมสูง ส่องสว่างจ้ามาที่เรือของเรา แสงสะท้อนจากผิวน้ำทะเล ทำให้ผมมองเห็นกำแพงสีน้ำตาลทึมๆ สูงขึ้นไปประมาณตึกเจ็ดชั้น เคลื่อนตัวผ่านเรือเราไป ในระยะความห่างไม่เกิน 50 เมตร

“ไอ้ฉิบหายบันเทิง!.. ถือท้ายพันปรือ วิ่งเข้าไปหาเรือสินค้า” เสียงบังหมานโวยวาย

“ระวัง!.คลื่นจากท้ายเรือสินค้า” เสียงกัปตันไก่ เตือนมาดังๆ

ยังไม่ทันขาดคำ เรือของเราเกิดอาการหมุนคว้าง เอียงวูบวาบ เสียการทรงตัว โดยสิ้นเชิง

“หยุดใบจักร ปลดเกียร์” เสียงกัปตันไก่ สั่งคุณบันเทิง ก่อนจะลุกขึ้นไปแย่งพังงาเรือจากคุณบันเทิง

เกือบ 10 นาที ที่เรือเราหมุนคว้างอย่างไม่มีทิศทาง อยู่ในความมืดมิด ภายใต้การบังคับของกัปตันไก่

กระทั่งทุกอย่างกลับเข้าสู่ภาวะปกติ กัปตันไก่ สั่งให้บังหมาน เปิดไฟสว่างขึ้นทั้งลำ จึงได้เห็นคุณบันเทิงยืนหน้าเขียวเป็นพระอินทร์...

ผมมองไปที่เข็มทิศเดินเรือ ตรงหน้าพังงาเรือใกล้ๆจอ จีพีเอส. เห็นท้ายเรือหันไปทางตัว N ของเข็มทิศ ส่วนหัวเรือชี้ไปทางตัว S ของเข็มทิศ ซึ่งมันเป็นคนละทิศกันกับเส้นทางที่เราจะไป

กัปตันไก่ กดปุ่มหน้าจอ จีพีเอส.ค้นหาเส้นทางที่พล๊อตไว้แต่เดิม

“บันเทิง ถือท้ายพันปรือ..พาเรือหลุดเข็มออกมากลางแฟร์เวย์เกือบยี่สิบไมล์” กัปตันไก่บ่นออกมาดังๆ หลังจากปรับ จีพีเอส.และสังเกตเห็นความผิดปกติ

เงียบ!..ไม่มีเสียงจากคุณบันเทิง

“มันหลับนะสิ...เกือบพาพวกเราลงนรก” มีเสียงบังหมาน ดังขึ้นมาแทนอย่างฉุนๆ

กัปตันไก่ ไม่พูดอะไรต่อ แต่ลงมือปรับเส้นทางเดินเรืออีกครั้ง และบังคับเรือตั้งลำให้แล่นไปตามเข็มที่พล๊อตขึ้นมาใหม่ เมื่อเวลาตี 2 ซึ่งเป็นเวรของยุทธ รับช่วงเป็นคนถือท้ายต่อไป.

บังหมาน ปิดไฟในเรือมืดสนิทเหมือนเดิม เหลือเพียงไฟบนยอดเสากระโดงกับไฟเดินเรือ สีเขียว แดง บนหลังคาด้านซ้าย ขวา แล้วทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ปกติ เรือแล่นฟันคลื่นต่อไป ไม่มีเสียงพูดคุยจากใคร ทุกคนเข้าหาที่นอนของตัวเอง จะมีใครหลับหรือไม่ ผมไม่รู้!?..

แต่...ผมหลับลงอีกครั้ง...ด้วยความเหน็ดเหนื่อย อ่อนเพลีย...

*** โปรด รอติดตามตอนต่อไป ***

SEBANA MARINA รัฐยะโฮร์ มาเลเซีย(24-25/09/2008)

2011-06-03T10:33:00.003+07:00

จากความตอนที่แล้ว...ค่ำของวันที่ 24 ก.ย.54 ประมาณ 3 ทุ่มเศษ เราเข้าเทียบท่าจอดค้างคืนที่ ซีบาน่ามารีน่า (SEBANA GOLF & MARINA RESORT) อยู่ในเขตรัฐยะโฮร์หรือโยโฮร์หรือโจโฮร์(Johor) ของมาเลเซีย เพื่อพักเรือ พักคน เติมน้ำจืดสำรอง ลงน้ำมันดีเซลสำรองและหาซื้อเสบียงอาหารของใช้จำเป็นเพิ่มเติม...

เช้าวันที่ 25 ก.ย.51 ที่ ท่าเรือยอช์ท ซีบาน่ามารีน่า (SABANA MARINA) อากาศสดใส ก้อนเมฆสีขาว มองเป็นรูปร่างต่างๆ ลอยอ้อยอิ่ง ไม่รีบร้อนอยู่บนท้องฟ้าสีคราม แสงแดดยามเช้า ส่องกระทบกับผิวน้ำในท่าจอดเรือและเรือยอช์ท หลากหลายขนาด หลากหลายสไตล์ ที่เทียบท่าอยู่ในมารีน่า สะท้อนเป็นสีเหลืองทองอร่าม รู้สึกถึงความอบอุ่นและมีชีวิตชีวา

พวกเราทั้ง 6 ชีวิต ตื่นขึ้นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่า กระฉับกระเฉง จากการได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องหลับๆตื่นๆ สะดุ้งผวา เหมือนกับตอนที่เรือกำลังแล่นอยู่ในทะเล

หลังจากทำธุระส่วนตัวกันแล้ว ต่างก็ทยอยขึ้นมาบนดาดฟ้า พร้อมกับถ้วยกาแฟติดมือมาด้วยทุกคน ต่างก็หน้าตาสดชื่นแจ่มใส ทักทายกันตามธรรมเนียมของชาวเรือ

ส่วนผม เช้าวันนี้ไม่ค่อยจะแฮปปี้ซักเท่าไหร่ เพราะที่ข้อหัวแม่เท้าซ้าย มันเริ่มบวมมากขึ้นและปวดมากขึ้น เวลาเดินต้องเดินกับส้น(ตีน)เท้า แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการให้ใครเห็น เพราะกลัวเสียฟอร์ม ฮ้า ฮ้า..

ที่ซีบาน่ามารีน่า เช้าวันที่ 25 ก.ย.51

หลังจากที่ทุกคนหาที่นั่งเหมาะๆกันเป็นที่เรียบร้อย

กับตันไก่ จึงเปรยขึ้นว่า “กินกาแฟกันเสร็จแล้ว สักแปดโมง เราจะขึ้นบกไปในเมือง หาซื้อกับข้าวและของใช้ ช่วยกันเช็คว่าจะต้องซื้ออะไรเพิ่มมั่ง จดรายการมาด้วย”

“ไปกันทุกคนหรือกัปตัน?” บังใจ ถามขึ้น

“ใครจะไปก็ได้หรือใครจะอยู่เฝ้าเรือก็ได้ ไม่ว่ากัน” กัปตันไก่ ตอบ

“ไปกันทั้งหมดนี่แหละ หาข้าวขาหมูอร่อยๆกินสักมื้อ ไม่ได้ขึ้นบกมาหลายวัน” ยุทธ พูดขึ้นดังๆ

“เฮ้!..มาเลย์ฯ นะมึง ไม่ใช่ ประเทศไทย” บังหมาน ขัดขึ้น

“เออ..จริงหว่ะ ลืมไป นึกว่าอยู่ภูเก็ต” ยุทธ ตีหน้าเหรอ แต่อมยิ้ม

กับตันไก่ พูดขึ้นว่า “ข้าวขาหมู ไม่แน่ใจว่าจะมีหรือเปล่า แต่ตลาดนัดขายเนื้อหมูมี ผมมาเที่ยวก่อน ยังเคยไปซื้อหมูมากิน”

“แสดงว่า มีคนไทยสิ” คุณบันเทิง คาดคะเน

“ใช่!.มีทั้งคนไทยพุทธและคนจีนพุทธมากเหมือนกัน” กัปตันไก่ ให้คำตอบ

“แต่เที่ยวนี้ อดหมู ฮิ ฮิ” บังหมาน ดักคออีก

กัปตันไก่ หัวเราะ หึ หึ..

ความจริงในพวกเราทั้ง 6 คน มีพุทธ 3 คน คือกัปตันไก่,ผมและยุทธ ส่วน บังใจ,คุณบันเทิง เป็นอิสลามเทียมคือพุทธได้เมียแขก และค่อนข้างจะเคร่งมาก จึงมี “บังหมาน” คนเดียวที่เป็นอิสลามแท้ๆ แต่เท่าที่ผมสังเกตุไม่ได้เคร่งครัดอะไรมากนัก จัดอยู่ในประเภทแขกสากล เหล้ากิน เบียร์กิน ซึ่งผมชักจะมั่นใจว่า ถ้าหากไปนั่งกินเหล้าด้วยกันที่ร้านลาบ จังหวะพอตึงๆ ได้ที่ “บังหมาน” ต้องกินคอหมูย่างแน่

ที่มั่นใจอย่างนั้น เพราะผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่ภูเก็ต เป็นอิสลามแท้ๆ นิสัยใจคอคล้ายกับ บังหมาน “บัง” เพื่อนผม เป็นคนพื้นเพมาจากเกาะยาว ในอ่าวพังงา “บัง” เคยไปเรียนโรงเรียนช่างกล ในกรุงเทพฯและพักอาศัยอยู่ในวัดกับเพื่อนๆไทยพุทธ กินข้าววัด อยู่กับพระ(ไม่แน่ใจว่า “บัง”สวดมนต์ไหว้พระด้วยหรือเปล่า) จึงกลายเป็นเด็กวัด เหมือนเพื่อนๆไทยพุทธในกลุ่มไปโดยอัตโนมัติ พอเรียนจบ กลับมาทำงานที่ภูเก็ต “บัง” ห้อยพระหลวงปู่ทวดเลี่ยมทองหน้าตาเฉย แถมยังดูเป็นอีกด้วยว่า องค์ไหนเก๋ องค์ไหนแท้ และรู้จักทุกรุ่น ทุกพิมพ์ รู้ประวัติ รู้ตำหนิ รู้ราคาของแต่ละรุ่นอีกต่างหาก เอากะ “บัง” สิ..

บ่อยครั้งที่ไปนั่งกินเหล้ากันตามร้านอาหารอีสาน ในเมืองภูเก็ต “บัง” จะสั่ง “คอหมูย่าง”มากินทุกครั้ง แต่ถ้าหากร้านไหน ลักไก่ เอาแก้มหมูย่างมาให้ เป็นได้มีปัญหากับ “บัง” ทุกที เพราะ “บัง”มันดูเป็น (เหมือนดูหลวงปู่ทวด) ว่าอันไหนคอหมู อันไหนแก้มหมู ถ้ายกแก้มหมู่ย่างมา “บัง” ไม่เอา..บอกคืน ให้ไปย่างคอหมูมาใหม่ เอากะ “บัง”มันสิ!.. สุดยอดแขกจริงๆ

ที่โบราณเขาว่า “ถ้าเจองูกับแขก ให้ตีแขกก่อนตีงู” สำหรับผมเพื่อนแขกคนนี้ ผมไม่ตีมันเด็ดขาด เพราะมันเลี้ยงเหล้าผมบ่อยครั้ง และ “ป๊ะ” ของมันยังมีที่ดินบนเกาะยาวอีกหลายสิบไร่ ราคาไร่ล่ะหลายสิบล้าน มันจะเป็นเศรษฐีเงินร้อยล้านในอนาคตอันใกล้นี้ แล้วผมจะตีมันให้โง่ทำไม?..จริงมั๊ย..ท่านผู้ชม อิอิ..

บังหมาน แขกเจ้าสำราญ

บังใจ จอมพลัง

กัปตันไก่(ซ้าย)......ยุทธ(ขวา)

คุณบันเทิง (ตำแหน่งผู้ควบคุมเรือ แต่ทำหน้าที่ลูกเรือ)

กลับมาที่ท่าเรือ 8 โมง พวกเราทั้ง 6 ลงจากเรือยกโขยงเดินออกจากมารีนา กัปตันไก่ พาตรงไปที่สำนักงานย่อยตรวจคนเข้าเมือง(Immigration office) ซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างของสำนักงานมารีน่า(ท่าจอดเรือ) โดยมีผมเดินเขยกรั้งท้าย เพราะอาการปวดที่ข้อหัวแม่เท้าซ้ายเพิ่มมากขึ้นทุกที

สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองที่นี่ มีห้องทำงานใหญ่โตพอสมควร เพราะนอกเหนือจากการตรวจคนเข้าเมืองที่มากับเรือยอช์ทแล้ว ยังต้องตรวจคนเข้าเมืองที่มากับเรือโดยสารจากอินโดนีเซีย ซึ่งมีท่าเรืออยู่ไม่ห่างกับท่าเรือยอช์ทนั้นเอง

กัปตันไก่ เข้าไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ผู้หญิงคนหนึ่ง ตรงช่องประชาสัมพันธ์ ด้วยภาษาอังกฤษ โดยมีพวกเรา ยืนออกันอยู่ใกล้ๆ แจ้งความประสงค์กับเธอว่าจะเข้าไปในเมืองหาซื้ออาหารและของใช้จำเป็นมาลงเรือ

เธอขอพาสปอร์ตของทุกคน จากกัปตันไก่

กัปตันไก่ บอกเธอไปว่า พาสปอร์ต มีเฉพาะของเขาเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆมีสมุดประจำตัวลูกเรือ (SEAMAN BOOK) เพียงอย่างเดียว เธอตอบกลับมาว่า ถ้าไม่มีพาสปอร์ตก็อนุญาตให้เข้าเมืองไม่ได้

เอาละสิ..ดูท่าว่าพวกเรา 5 คนคงจะไม่ได้เข้าเมืองแน่ๆ

กัปตันไก่ ใช้เวลาพูดคุยเจรจา ขอร้องกับเธอประมาณ 15 นาที จนในที่สุดเธอจึงยินยอมผ่อนปรน โดยขอสมุดประจำตัวลูกเรือของทุกคน เอาไปกรอกข้อมูลรายละเอียดต่างๆเสร็จแล้วจึงคืนกลับมาให้ พร้อมพูดสำทับกัปตันไก่ ผมได้ยิน ว่า “คุณต้องรับผิดชอบทุกคนนะและห้ามไปที่อื่นโดยเด็ดขาดไม่ยังงั้นพวกคุณจะโดนจับขังคุก”

กัปตันไก่ รับปากยืนยันและบอกขอบใจเธอ ก่อนจะชวนพวกเราเดินออกมา เพื่อไปหารถแท็กซี่ ที่หน้า สำนักงานมารีนา

หมายเหตุ...โดยหลักปฏิบัติของการเดินเรือออกสู่น่านน้ำสากล เป็นหน้าที่ของกัปตันเรือจะต้องแจ้งการนำเรือออกจากราชอาณาจักรกับทางสำนักงานเจ้าท่า (MARINE OFFICE) ที่เมืองท่าต้นทาง ถึงจุดหมายปลายทางที่เรือจะไป ต่อจากนั้นไปแจ้งจำนวนลูกเรือพร้อมกับแสดงสมุดประจำตัวลูกเรือ (SEAMAN BOOK) ที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง (IMMIGRATION) ยังท่าเรือต้นทางเช่นกัน

เพราะว่าเมื่อเรือแล่นออกน่านน้ำสากลและเข้าสู่น่านน้ำของประเทศใดๆ หากมีเจ้าหน้าที่ชายฝั่งของประเทศนั้น มาขอตรวจเรือ จะต้องมีเอกสารใบกำกับเรือตัวนั้นแสดงให้เขาเห็น หากไม่มี อาจโดนจับและยึดเรือไว้ ในข้อหาบุกรุกน่านน้ำของเขาก็ได้

ส่วนลูกเรือ จะต้องแสดงสมุดประจำตัวลูกเรือ ถ้าใครไม่มี เมื่อถูกตรวจจับได้ก็มีสิทธิ์ติดคุกเหมือนกัน สำหรับสมุดประจำตัวลูกเรือไม่เหมือนพาสปอร์ต อนุญาตให้ผู้ถือ ป้วนเปี้ยนอยู่ได้เฉพาะในบริเวณท่าจอดเรือเท่านั้น ถ้าออกจากบริเวณท่าจอดเรือ เพื่อขึ้นฝั่ง จะต้องมีพาสปอร์ต ถ้าหากใครไม่มี ถือว่าเป็นบุคคลหลบหนีเข้าเมือง มีสิทธิ์ติดคุกหัวโต ฟังๆดูแล้วมันไม่ง่ายเลยใช่ไหม?...พี่น้อง.

เพราะฉะนั้น สิ่งแรกสำคัญที่สุด ซึ่งลูกเรือเดินทะเลทุกคนจะต้องมี คือสมุดประจำตัวลูกเรือ (SEAMAN BOOK) สิ่งที่สองคือพาสปอร์ต (PASSPORT) ถ้ามีทั้ง 2 อย่างนั้น ถือว่าเป็นลูกเรือที่สมบูรณ์แบบ ไปได้ทั่วโลก

แต่สำหรับเรือลำนี้ เที่ยวนี้ โดยการนำของกัปตันไก่ ไม่มีการแจ้งออกจากต้นทางที่เกาะสมุย (ผมไม่ทราบเหตุผลของกัปตันไก่) จึงไม่มีหนังสือบันทึกรับรองที่มา-ที่ไป และลูกเรือแต่ละคนไม่มีพาสปอร์ต ยกเว้นกัปตันไก่ ส่วนสมุดประจำตัวลูกเรือ มีกันทุกคน ผมมารู้เรื่องพวกนี้จากกัปตันไก่ เมื่อกลับมาถึงภูเก็ตแล้ว ยังรู้สึกเสียวไม่หายกับความบ้าของกัปตันไก่...

กัปตันไก่ พาพวกเราเดินไปออกตรงด้านหน้าฟร้อนท์ ของมารีน่า ซึ่งมีที่สำหรับให้รถจอดรับ-ส่งผู้โดยสาร เหมือนกับหน้ารีสอร์ทใหญ่ๆทั่วไป ตรงเชิงบันไดมีเคาเตอร์แท็กซี่ตั้งอยู่ ถัดเข้าไปเป็นเคาเตอร์ฟร้อนท์มีพนักงานต้อนรับ แคชเชียร์ฯ ถัดไปเป็นบริเวณรับแขกและมุมกาแฟ ด้านหลังเป็นทางลงไปท่าจอดเรือ

กัปตันไก่เข้าไปคุยกับเจ้าหน้าที่สาว หน้าตาสวยคมแบบสาวมาเลย์ฯ (ผมสังเกตว่า ตั้งแต่สาวในสำนักงาน ตม.และสาวที่เคาเตอร์แท็กซี่ไม่มีใครคลุมผ้าโพกหัว ปิดหน้ากันเลย) ที่เคาเตอร์แท็กซี่ พูดกับเธอเป็นภาษาอังกฤษ ว่า” ผมจะเช่ารถแท็กซี่เข้าไปในตลาด ราคาคันละเท่าไหร่?”

เธอตอบว่า “คันล่ะ 40 ริงกิต นั่งได้ 4 คน แต่ถ้าเป็นรถตู้ คันละ 60 ริงกิต นั่งได้ 9 คน”

กัปตันไก่ คำนวณอัตราแลกเปลี่ยน ซึ่งในช่วงนั้น 1 ริงกิต คิดเป็นเงินไทยประมาณ 9 บาทเศษ พวกเรา มีด้วยกัน 6 คน ใช้รถตู้คันเดียวน่าจะดีกว่า

จึงถามกลับอีกทีว่า “รถตู้ราคา 60 ริงกิตนั้น รอรับกลับด้วยหรือเปล่า?”

เธอบอกว่า “ถ้ารอรับกลับด้วย ต้องจ่ายเพิ่มอีก 20 ริงกิต รวมเป็น 80 ริงกิต แต่รอได้ไม่เกิน 4 ชั่วโมง”

กัปตันไก่ตอบ “ตกลง ผมจะเช่ารถตู้คันหนึ่ง ช่วยเรียก ให้ด้วย”

เธอคนนั้น หันไปคุยกับคนขับรถ 2-3 คนที่นั่งอยู่บริเวณนั่น เป็นภาษามาเลย์ฯ ในทำนองว่า พวกหน้าดำๆ ตัวดำๆ 6 คนนี้ จะเช่ารถตู้เข้าไปในเมือง ในราคานั่นแหละ มีใครจะไปมั่ง!?..

คนขับแท็กซี่ทุกคนสั่นหัว สายหน้า ปฏิเสธ แล้วพูดกัน กิ๊กิ๊ ก๊ะก๊ะ ย๊ะย๊ะ เย๊าะเย๊าะ ในทำนองรังเกียจ บางคนมองมาที่พวกเราด้วยสายตาขวางๆ แบบจะเอาเรื่องซะด้วยซ้ำ

เอ๊ะ..ชักจะยังไง?..พวกเรารู้สึกเครียดกันทุกคนกับท่าทีของพวกคนขับแท็กซี่..ต่างก็คิดว่า นี่พวกกูไปทำอะไรให้พวกมึงว่ะ..อยู่ๆแสดงท่าทางจะมาเอาเรื่องกันแบบนี้!..

กัปตันไก่ ฟังภาษามาเลย์ฯรู้เรื่อง จึงรีบพูดกับเธอคนนั้นอย่างสุภาพที่สุด “มีปัญหาอะไรหรือครับ?”

“เสียใจด้วย พวกนั้นไม่ให้บริการคนอินโดนีเซีย” เธอตอบกลับมาด้วยสีหน้าเครียดๆ

“พวกเราคนไทยครับ มาจากเกาะสมุย จะไปภูเก็ต” กัปตันไก่ บอกเธอ พร้อมกับหัวเราะ แล้วหันมาพูดกับพวกเราว่า “มันนึกว่าเราเป็นอินโดฯ พูดภาษาไทยกับมันที”

เท่านั้นแหละครับพี่น้อง..ภาษาไทยสำเนียงปักษ์ใต้ ศัพท์พ่อขุนรามคำแหง เช่น คำอวัยวะเพศชายภาษาไทยกลางมั่ง!. คำอวัยวะเพศชายภาษาภูเก็ตมั่ง!. คำร่วมเพศกับแม่คนอื่นมั่ง!. ก็ดังฉาวขึ้นพร้อมกัน จนพวกคนขับรถแท็กซี่ 2-3 คนนั้น นั่งทำหน้าเหรอหรา บางคนตาดำผลุบหายไป เหลือแต่ตาขาวก็มี

ผมกับกัปตันไก่ ยืนมองหน้ากัน อมยิ้ม..

พวกเราหายสงสัยว่าทำไม? พวกนั้นจึงไม่ยอมไปส่งพวกเรา..แต่ผมกลับมีข้อสงสัยอย่างอื่นตามมาว่า ทำไม? คนมาเลย์ฯ จึงไม่ชอบคนอินโดฯ..ผมตั้งใจจะหาคำตอบให้ได้!....

ขณะที่พวกเรากำลังแหลงกันฉาวอยู่นั่น ก็มีคนขับแท็กซี่คนหนึ่ง อายุประมาณสัก 30 เศษๆเห็นจะได้ ลุกขึ้นเดินเข้ามาที่กลุ่มพวกเราแล้วพูดขึ้นว่า “ไอ จะพาพวกยูไปเอง รถของไอจอดอยู่ที่นั่น พร้อมจะไปกันหรือยัง?” บังมาเลย์ฯ พูดเป็นภาษาอังกฤษ พร้อมกับชี้มือไปที่รถตู้คันสีฟ้า กลางเก่า กลางใหม่ จอดอยู่ที่ลานจอดรถห่างออกไปสักประมาณ 30 เมตร

“ราคา 80 ริงกิต ไปและรอรับกลับ ไม่เกิน 4 ชั่วโมง” กัปตันไก่ พูดกับ บังขับรถ คนนั้น เพื่อทำความเข้าใจให้ตรงกัน

“โอ เค ตามนั้นแหละ ยูจ่ายเงินที่เคาเตอร์ได้เลย” บังขับรถ ตอบตกลง

กัปตันไก่ ควักเงินริงกิต จ่ายที่เคาเตอร์ แล้วเราก็เดินตาม บังขับรถ ไปที่ลานจอดรถ

รถตู้คันนั้น พาพวกเราออกมาจากสำนักงานมารีน่า ผ่านสนามกอล์ฟไปสักประมาณ 10 นาที รถเลี้ยวขวาเมื่อเข้าสู่ถนนสายหลัก ซึ่งเป็นถนนลาดยางอย่างดี

ผมถาม บังขับรถ ขึ้นว่า “เมืองที่เราจะไปชื่ออะไรครับ?” ผมนั่งอยู่เก้าอี้ตัวหลังคนขับจึงถามสะดวก

“ชื่อตลาดเปนเกอร์รัง (Pengerang) ห่างไปประมาณ 10 กว่ากิโลเมตร” บัง ตอบมาพร้อมกับบอกระยะทางเสร็จสรรพ

อธิบายต่อแบบคนขับรถที่ดีว่า “ถ้าเลี้ยวซ้ายไปรัฐโยโฮร์(สำเนียงมาเลย์) ระยะทางประมาณ 50 กว่ากิโลเมตร”

“เมืองใหญ่มั๊ย?” ผมชวนคุยต่อ

“เมืองใหญ่ เป็นเมืองหลวง มีสุลต่านด้วย มีคนมาก คนไทยก็มี คนเวียดนามก็มี คนฟิลิปปินก็มี” บังตอบ

มา และขายยาต่ออีกว่า “มีผู้หญิงอย่างว่าด้วยนะ พวกยูสนใจมั๊ย? ” อ่ะ..บังคิดทำการค้าแร่ะ..

“เป็นคนชาติไหน?” เสียงบังหมานของเรา แทรกผมเข้ามา

“ฟิลิปปินโน สวยๆทุกคน ใจดีด้วย เอาใจเก่ง” บังขับรถ เริ่มเป็นเซลแมน

“ราคาเท่าไหร่?” บังหมาน รุกต่อ

“ชั่วคราว 250 ริงกิต ถ้าของใหม่ 300 ริงกิต” นี่...มีของใหม่ด้วย บังขับรถ คนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ สงสัยจะเป็นรายได้เสริมของแก

กัปตันไก่พูดตัดบทขึ้นว่า “ให้เราเสร็จธุระกลับมาก่อน แล้วค่อยคุยกันอีกที เรายังอยู่ที่นี่อีก 1 คืน”

“โอเค.ถ้าพวกยูสนใจ เรียกไอได้ตลอดเวลา ไอคิดค่ารถไม่แพงหรอก” บังขับรถ ยื่นข้อเสนอแบบเดียวกับแท็กซี่ภูเก็ต ไม่มีผิด

ผมยังมีคำถามคาใจอยู่ จึงถามขึ้นอีก “คุณไดรเว่อร์ ทำไม พวกคุณจึงไม่ชอบคนอินโดนีเซีย?”

“อ๋อ..พวกอินโดฯ เป็นโจรปล้น ชอบลัก ชอบขโมย เห็นแก่ตัว คนมาเลย์ฯไม่ชอบ เรือของพวกมันจมอยู่ในทะเล คนมาเลย์ฯเห็นก็ไม่ช่วย ปล่อยให้พวกมันจมน้ำตาย” บังขับรถ ตอบผมด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น ชิงชัง รังเกียจ อย่างมีอารมณ์

ผมได้คำตอบกับคำถามคาใจแล้วจึงเงียบเสีย ไม่อยากกระตุ้นต่อมความโกรธ ความเกลียดของแกเพิ่มขึ้น

ไม่ถึง 20 นาทีต่อมา เรามาถึง ตลาดเมืองท่าเรือ ซันไกเรงกิต (Sungai Rengit ผมไม่แน่ใจว่า ภาษาไทย ควรจะเขียนยังไง) เป็นเมืองเล็กๆ เงียบๆ ไม่พลุกพล่าน บ้านเรือน ร้านค้าค่อนข้างเก่า แต่ถนนสะอาดสะอ้าน ดูสบายตา

เมือง Sungai Rengit

ด้านหลังผู้เขียน เป็นที่ทำการท่าเรือ

กัปตันไก่บอกกับ บังขับรถ ว่าให้ไปส่งที่คลินิกก่อน (จุดประสงค์เกี่ยวกับ ส้นตีนของผมนี่แหละ!..) บัง พาเราไปที่ย่านการค้าและจอดให้เราลง
เมื่อพวกเราลงจากรถที่หน้าร้านขายยาแห่งหนึ่งเป็นที่เรียบร้อย บังขับรถ บอกว่าเขาจะจอดรถไว้ที่ลานจอด ถ้าพวกเราเสร็จธุระแล้ว ให้ไปหาเขาที่รถ แต่อย่าให้เกิน 4 ชั่วโมง

กัปตันไก่ตอบตกลง

ร้านขายยาที่ บังขับรถ พาเรามาส่ง เป็นร้านประเภทขายยาแผนโบราณเก่าๆ ผมตัดสินใจเดินเขยกเข้าไปแบบไม่มีตัวเลือก ผู้ชายจีนสูงวัยออกมาถามผมเป็นภาษามาเลย์ แต่ผมฟังไม่รู้เรื่อง!.. ผมจึงชี้ลงไปที่ข้อหัวแม่ตีนของผม ซึ่งกำลังบวมแดงเห็นได้ชัด เมื่อแกเห็น จึงพาผมให้ไปนั่งตรงเก้าอี้ด้านใน แล้วเอามือ จับๆ บีบๆ ลูบๆ คลำๆเสร็จ ลุกขึ้นไปจัดยาให้ผม เป็นยาน้ำคล้ายๆยาธาตุน้ำขาว 1 ขวด กับยาเม็ด อีกชุดใหญ่ แล้วเขียนใบกำกับการกินเป็นภาษาอังกฤษ ส่งให้ผมพร้อมกับบิลค่ายา 30 ริงกิต ถ้าคิดเป็นเงินไทยก็เกือบ 300 บาท แพงไม่ใช่เล่น ถ้าเทียบกับจำนวนยาที่จัดให้มา ผมจ่ายเงิน รับยาเดินออกมาหาพรรคพวกที่รออยู่หน้าร้าน รวมเวลาแล้วไม่เกิน 15 นาที

ที่มีคนใส่เสื้อสีเหลืองยืนหันหลังคือร้านขายยาที่ผู้เขียนเข้าไปซื้อยา

กัปตันไก่ บอกว่าไปหาข้าวกินกันก่อนแล้วค่อยหาซื้อของหรือทำธุระอื่นๆ

พวกเรา เดินตามหลังกันไปเป็นพรวน ไปทางไหน มีแต่คนจ้องมองแบบรังเกียจและหวาดระแวง จะไปว่าเขาไม่ได้ เพราะดูยังไง พวกเราเหมือนอินโดฯเรือแตกจริงๆ...

พวกเราเดินหาร้านอาหาร ในย่านการค้า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นบ้านไม้เก่าๆ ขายของชำและของกิน ของใช้ จิปาถะทั่วไป เดินดูไป ดูมา เห็นมีแต่ร้านอาหารเจ เปิดอยู่ 2-3 ร้าน ไม่มีร้านอาหารตามสั่งหรือร้านข้าวราดแกงแม้แต่ร้านเดียว อาจจะเป็นเพราะว่ายังเช้าอยู่หรือคนมาเลย์ฯ ไม่นิยมกินข้าวราดแกง ผมก็ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ ช่วงนี้เป็น “เทศกาลกินเจ” ซึ่งปีนี้ตรงกับ “เทศกาลฮารีรายอ” ด้วย นี่อาจเป็นเหตุผลที่พอจะสรุปได้ ว่าทำไมจึงมีแต่ร้านอาหารเจ..

“ไม่มีร้านข้าวขาหมูว่ะ..ยุทธ! ท่าว่าจะต้องกินอาหารเจซะแล้ว” กัปตันไก่ พูดกับยุทธ

“เจก็เจ ชักจะเนือย(หิว)แล้วเหมือนกัน” ยุทธว่า..

พวกเราจึงตรงไปยังร้านที่มีธงสามเหลี่ยมสีเหลืองและโคมไฟกลมๆสีแดงห้อยอยู่หน้าร้าน บ่งบอกว่าเป็นร้านอาหารของคนจีน แหงๆ..

เราเลือกนั่งโต๊ะใหญ่ที่ตั้งอยู่บนฟุตบาธหน้าร้าน ซึ่งเป็นลูกค้าโต๊ะแรก จัดการสั่งกับข้าวเจมา 4 อย่าง อย่างละ 2 ชุด เป็นผัดผักรวมกับแกงคล้ายๆแกงส้ม แต่ไม่ใช่ เพราะว่ารสชาดมันจืดชืดจนไม่มีรสชาด

บรรยากาศ หน้าร้านอาหารเจ

กับข้าวเจสี่อย่าง+ข้าวสวย+น้ำเปล่า จ่ายไปพันกว่า

ผมกินข้าวไปได้แค่ครึ่งจานก็เลิก เพราะไม่ไหวจริงๆ แบบที่เขาเรียกว่ารสชาติเหลือรับประทาน จะตำหนิว่าของเขาไม่อร่อยคงไม่ได้ อาจจะไม่คุ้นกับลิ้นของเราหรือเป็นอาหารเจ ก็เป็นไปได้ทั้งสองอย่าง

แต่ที่แน่ๆ เมื่อเรียกเก็บเงิน กัปตันไก่ จ่ายไป 100 กว่าริงกิต ฮ้า ฮ้า..รับได้!.. ค่าเงินไทยถูกกว่าเงินมาเลย์ฯเยอะและอาหารเจ ที่ภูเก็ตก็ราคามหาโหดเหมือนกัน ไม่เชื่อถามใครๆที่เคยไปภูเก็ตตอนเทศกาลกินเจดูก็ได้!..อิอิ..

พวกเราออกมาจากร้านอาหารเจของจีนมาเลย์ฯ ด้วยกระเพาะที่ยังโหวงๆ เหวงๆ ตรงไปยังร้านขายโทรศัพท์มือถือ เพื่อซื้อซิมการ์ด เป็นเบอร์และรหัสของมาเลย์ฯ เพราะตั้งแต่เข้าเขตน่านน้ำของมาเลเซียเป็นต้นมา โทรศัพท์ของทุกคนเงียบกริบ ไม่มีทั้งเสียงโทรเข้าและเสียงโทรออก

ผู้เขียน บังใจ บังหมาน

พวกเราเตรดเตร่อยู่ที่เมือง Sungai Rengit กระทั่งเกือบ 11 โมง จึงขึ้นรถออกมาแวะที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แถวๆนอกเมือง ห่างออกมาไม่ไกล เป็นห้างคล้ายๆกับห้าง แม็คโครในบ้านเราแต่เล็กกว่ามาก หลังจากการซื้ออาหารสด ของแห้ง เครื่องครัวและของใช้จำเป็นของแต่ละคนเสร็จสิ้น ครบถ้วน พวกเราขึ้นรถกลับ “ซีบาน่า มารีน่า”
หลังจากลงรถ กัปตันไก่ ให้ทิปกับ บังขับรถ ไป 10 ริงกิต

บัง ขอบคุณ และไม่ลืมย้ำว่า “ยู อย่าลืมเรียกไอนะ ถ้าคิดถึงสาวฟิลิปปิน”

“แน่นอน เราจะเรียกยู ทันที” กัปตันไก่ แหลอย่างหนักแน่น นี่ถ้าบัง มันรู้ว่าเราจะออกเรือตอนบ่ายนี้ มันคงแค้นกัปตันไก่มากกว่าแค้นพวกอินโดฯแน่ๆ..

พวกเราช่วยกันหอบหิ้วข้าวของที่ซื้อมาไปลงเรือ

ที่เรือ กัปตันไก่ บอกว่า เดี๋ยวจะย้ายเรือไปลงน้ำมันและน้ำจืดที่ท่าเรือโดยสารด้านโน้น ใครจะเดินไปก่อนก็ได้ แต่ขอให้ไปกับเรือคนหนึ่ง เพื่อช่วยปลดเชือกเรือ คุณบันเทิงเป็นคนอาสาไปกับเรือ ผม ยุทธ บังหมานและบังใจ จึงพากันเดินไปที่ท่าเรือโดยสาร

กัปตันไก่นำเรือออกมาจากท่าเรือยอร์ท มาเทียบท่าเรือโดยสาร

ท่าเรือโดยสารซีบาน่า ห่างออกไปทางด้านซ้ายมือ ประมาณ 200 เมตร อยู่ในลำคลองสายที่ออกไปทะเล เป็นท่าเรือหนึ่งในจำนวนหลายๆแห่งของมาเลเซีย ที่มีเรือโดยสารแล่นให้บริการระหว่าง มาเลเซีย-สิงค์โป-อินโดนีเซีย

ลงน้ำมัน น้ำจืด ที่ท่าเรือโดยสาร ด้านหลังเป็นเรือโดยสารที่แล่นระหว่าง ซีบาน่า-สิงค์โป-อินโดนีเซีย

พวกเราไปถึงที่ท่าเทียบเรือโดยสารก่อนกัปตันไก่จะเอาเรือเข้ามาเทียบหลายนาที ผมมองเห็นเจ้าหน้าที่ รปภ.ของท่าเรือนายหนึ่งยืนวางมาดเทย์ แต่หน้าตาน่าคบ (น่าเตะเหมือนยามในเมืองไทยเลย) จึงเดินเกร่เข้าไปหาและบอกเขา(ภาษาอังกฤษ)ว่าจะขออนุญาตถ่ายรูปบริเวณท่าเรือได้หรือไม? เขาบอกว่าตามสบาย ไม่มีการหวงห้าม หลังจากที่ผมเก็บภาพเป็นที่พอใจ จึงได้คุยกับ รปภ.นายนั้น

เพื่อน รปพ.ที่ท่าเรือ มาดน่าเต๊ะไม่ใช่ย่อย

ผมชวนคุย “ออกเวรกี่โมงครับ?”

“วันนี้ออก 6 โมงเย็น” เพื่อนยามของผม ตอบเป็นภาษาอังกฤษลิ้นรัวๆ แต่ฟังง่าย

“รายได้ดีไหม?” ผมซอกแซกไปเรื่อยๆ

“รายได้พอสมควร แต่ก็ไม่พอใช้ สำหรับบ้านเช่า ข้าวซื้อและลูก 2 คน” หมอพูดยาวแบบเปิดเผย จริงใจ

“เป็นคนที่นี่หรือ?” ผมชวนคุยต่อ

“ไม่ใช่ ผมมาจากปากีสถาน มาอยู่ที่นี่ 10 กว่าปีแล้ว” ถึงว่า ผิวพรรณของหมอถึงได้ดำมืดเข้มข้นกว่าคนมาเลย์ฯโดยทั่วไปหลายเท่า

“เมียเป็นชาวปากีสถานเหมือนกันหรือ?” ผมถามเรื่อยเปื่อย ได้ยินเพื่อนบอกว่า มีลูก 2 คน

“อ๋อ..เมียผมเป็นคนมาเลย์ฯ” หมอตอบผมและยิ้มกว้างขวาง แสดงความภาคภูมิใจ

ขณะนั้น กัปตันไก่ กำลังนำเรือใกล้จะเทียบท่า

ผมจึงพูดกับเขาว่า “ขอถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกได้หรือไม่?”

“โอเค.ได้เลย” เพื่อนผม ตอบด้วยความยินดี

ต่อจากนั้น ทั้งผม บังใจ บังหมานและยุทธ ก็ได้ถ่ายรูปกับเพื่อน รปภ. ประจำท่าเรือ โยโฮร์-สิงค์โป-อินโดนีเซีย ไว้เป็นที่ระลึกทุกคน

ผู้เขียน ที่ท่าเรือโดยสาร

ประมาณ 10 นาทีต่อมา กัปตันไก่ นำเรือเข้ามาเทียบท่า พวกเราจึงขอแยกตัวมาที่เรือเพื่อช่วยกันดูแล การลงน้ำมันดีเซลและน้ำจืด ประมาณครึ่งชั่วโมงจึงเสร็จเรียบร้อยและพร้อมจะออกเดินทาง

พร้อมที่จะ ลุยทะเลโหด

บ่ายโมงของวันที่ 25 กันยายน 51 แสงแดดเจิดจ้า ท้องฟ้าแจ่มใส ทัศน์วิสัยปลอดโปร่ง พวกเราอำลา “ซีบาน่า มารีน่า” มุ่งหน้าออกสู่น่านน้ำสิงค์โป ใน “ช่องแคบมะละกา” เพื่อ “ลุยทะเลโหด” ต่อไป.

...โปรดคอยติดตาม ตอนต่อไป...

ลุยทะเลโหด ยกที่2 / 23 - 24 ก.ย.51

2011-03-20T13:21:00.000+07:00

จากความตอนที่แล้ว...เรามาถึงเกาะแตงก์โกล์ เกือบค่ำของวันที่ 23 ก.ย.51 ขณะที่กัปตันไก่ กำลังจะเทียบกับเรือตำรวจน้ำมาเลเซีย เพื่อผูกเชือกหัวเรือ แต่มีคนจากในเรือตำรวจน้ำ บอกว่าห้ามจอดเทียบ กัปตันไก่ จึงได้ถอยเรือออกมา....

ขณะนั้นความมืดคืบคลานเข้ามาทุกที น้ำทะเลกำลังลงอย่างรวดเร็ว ตรงบริเวณนั้นมีทุ่นที่พอจะผูกเรือได้ ดันมีเพียงทุ่นเดียว ไอ้คนหน้าดำๆ ตัวดำๆ ในเรือตำรวจน้ำนั่นก็ไม่ให้ผูกเรือเทียบซะอีก

กัปตันไก่หันมามองหน้าพวกเราทุกคน พร้อมกับพูดออกมาอย่างหัวเสีย แบบตัดสินใจเด็ดขาด
“กูไม่จอดก็ได้ว่ะ! ไปกันต่อเว้ย พวกเรา ไปมันเรื่อยๆ ไม่ต้องจอด ไม่ต้องพักแม่งหรอก”

แล้วก็ดันคันเร่งเครื่องยนต์เต็มที่ หมุนพังงาเรือเลี้ยวซ้ายตีวงแคบ จนเรือเอียงขวาวูบ ผมใจหายวาบ จับขอบโต๊ะกินข้าวไว้ได้ คุณบันเทิง ที่กำลังก้มๆ เงยๆ เก็บเชือกอยู่ที่กราบขวา หัวทิ่มกับแคมเรือ โชคดีที่จับสายสลิงเสากระโดงเอาไว้ทัน ไม่งั้น คงได้ลงไปเล่นน้ำในอ่าวแตงโกลน์แน่

บังใจ บังหมาน ยุทธ ที่ยืนไม่ทันระวังตัว หกคะเมนตีลังกากลิ้งอยู่บนดาดฟ้า

บ๊ะ..ไอ้กัปตันไก่นี่ มันมีลูกบ้าเหมือนกันนิ!..

กัปตันไก่บังคับเรือออกจากอ่าวเกาะแตงโกล์แบบไม่เหลียวแลหลัง ตั้งหัวเรือพล๊อตเข็มแล่นลงใต้ จุดหมายที่ปากช่องแคบสิงค์โป ปลายแหลมมาลายู

นี่แสดงว่าเราจะต้องเดินทางเป็นคืนที่ 2 ติดต่อกัน จากที่ผ่านมาแล้ว 2 วันกับ 1 คืน
ผมภาวนาขออย่าให้เครื่องยนต์พังก่อนถึงแหลมมาลายู ไม่ยังงั้น ข้าวลิงก็ไม่มีจะกิน

ประมาณ 10 นาทีต่อมา เมื่อพวกเราตั้งหลักกันได้ทุกคน
ผมได้ยินเสียงกัปตันไก่ พูดแข่งกับเสียงเครื่องยนต์
"ยุทธ..ทำกับข้าว แล้วทำกับแกล้มเผื่อด้วย!..บังหมาน!.เอาเหล้ามาเปิดกินแก้เซ็งหน่อย"
บังหมาน หันมามองหน้าผม แล้วยักคิ้วแผล็บ!..ประมาณว่า เข้าทางโจร..
ส่วนผม อิอิ..น้ำลายเปรี้ยว จะแกงส้มได้อยู่แล้ว!!....

และแล้ว วงเหล้าแก้เซ็งก็เกิดขึ้น ตรงที่กินข้าวบนดาดฟ้าหลังพังงาเรือตรงนั้น...
ไม่มีใครพูดถึงอนาคตที่พวกเราจะต้องฟันฝ่าต่อไป ภายใต้ความมืดในท้องทะเลอันเวิ้งว้าง

ทุกคนพูดกันแค่เรื่อง ตำรวจน้ำมาเลเซีย ใจเหมือนน้ำทะเล..
แต่ก็ไม่นานหลังจากนั้น ทุกคนทิ้งเรื่องนั้น หันมาพูดคุยกันเรื่องสนุกสนาน ตลกโปกฮา สัปดี้สัปดน สองแง่สองง่าม เล่าเรื่องประสบการณ์การแล่นเรือของแต่ละคนสู่กันฟัง มีเรื่องอำกันบ้าง หยอกล้อกันบ้าง พอหอมปากหอมคอ สุดท้ายก็มาจบที่เรื่องผู้หญิง(จนได้)..

เวลาผ่านไป กระทั่งเหล้าแก้เซ็งหมดไปหนึ่งกลม
เนื้อแดดเดียวทอดและไส้กรอกไก่ทอด หมดไปอย่างละจานใหญ่
พวกเราจึงได้กินข้าวค่ำกัน..

อิ่มหนำสำราญกันดีแล้ว เรือแล่นต่อไปในความมืดของท้องทะเลอันมืดมิด เวิ้งว้างเหมือนไม่มีจุดหมาย
ไม่มีแสงไฟจากเรือประมงหรือเรือใดๆ ให้เห็น ไม่มีแสงไฟจากฝั่ง
มีเพียงแสงดาวบนท้องฟ้า ที่กระทบกับผิวน้ำทะเลแลดูระยิบระยับเหมือนหิ่งห้อยเท่านั้น..

คนที่รับเวรถือท้ายก็ทำหน้าที่ไป คนที่นอนก็นอนไป ที่ไม่นอนก็นั่งมองความมืดในทะเลไป
ทำกิจกรรมอย่างอื่นไม่ได้ เพราะขณะที่เรือแล่นในเวลากลางคืน ต้องดับไฟทุกดวง
เหลือเฉพาะไฟเดินเรือ เขียว แดง ซ้ายขวาและไฟบนยอดเสากระโดง

ส่วนผมหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว นั่งสูบบุหรี่ มองความมืดของทะเลเงียบๆอยู่พักใหญ่
จึงได้คลานเข้าหาที่นอนแล้วหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้?...

มาสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงใคร พูดขึ้นดังๆ "ตื่นเว้ยตื่น มีเรือจะเข้ามาเทียบเรา"
เมื่อผมออกจากผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง รู้สึกว่าเรือเราไม่ได้แล่น แต่ลอยลำเบาเครื่องยนต์อยู่กับที่
มองไปที่กราบซ้าย เห็นเงาตะคุ่มๆ ของเรือลำหนึ่ง ขนาดใหญ่กว่าเรือเราพอสมควร
ลอยลำใกล้ๆกับเรือเรา มีแสงไฟสปอตไลท์ส่องเข้ามาที่เรือเรา วูบๆ วาบๆ

ผมได้ยินเสียง กัปตันไก่พูดภาษาอังกฤษกับคนในเรือลำนั้น
พอจับใจความบางตอนว่า "from Koh Samui to Phuket"
"คนในเรือมีกี่คน?" คำถามภาษาอังกฤษแปร่งๆ มาจากเรือลำนั้น
"6 คน ผู้ชายทั้งหมด" กัปตันไก่ตอบไปเป็นภาษาอังกฤษเหมือนเดิม
"แกแน่ใจนะว่า ไม่มีผู้หญิง ไม่มีคนผิดกฏหมายและไม่มีของผิดกฏหมาย!?" เป็นคำพูด หางเสียงแข็งๆและสำเนียงข่มขู่ ของคนเดิม
"ผมแน่ใจครับ" กัปตันไก่ตอบยืนยันกลับไป
"โอ เค.ไปได้ แล่นเรือระมัดระวังด้วย" เป็นคำอนุญาตและตักเตือน
"เยสเซอร์ ขอบคุณ" กัปตันไก่ ตอบกลับไป

แล้วเรือลำนั้นก็เร่งเครื่องแล่นออกไป แต่ยังมีแสงสปอร์ตไลน์ ส่องมาที่เรือเราตั้งแต่หัวจรดท้ายอีกวาบ
ผมเห็น ตัวหนังสือภาษาอังกฤษลางๆ ที่ชูชีพช่วยชีวิตแขวนอยู่ข้างห้องถือท้าย
เขียนว่า ROYAL MALAYSAIN NAVY

ถึงว่า คนในเรือลำนั้นถึงได้พูดสำเนียง ข่มๆขู่ๆนัก
ที่แท้ก็เป็นเรือรบของกองทัพเรือมาเลเซีย คงจะเป็นเรือยามฝั่ง ที่ออกมาลาดตระเวณน่านน้ำ
ตรวจตราพวกเรือโจรสลัด หรือเรือประมงที่ลักลอบเข้ามาจับปลาในเขตหวงห้ามของเขา

โดยเฉพาะเรือประมงของพี่ไทยเรานั่นแหละตัวดี เผลอเป็นไม่ได้เชียวแหละ
ถูกจับติดคุกขี้ไก่ของมาเลย์บ่อยๆ แต่พวกก็ไม่เข็ด

ผมดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ขณะนั้นเที่ยงคืนกว่า เป็นเวรถือท้ายของคุณบันเทิง
เสียงกัปตันถามคุณบันเทิงว่า "บันเทิงเห็นเรือทหารนั่นตอนไหน?"
"เรือนั่นดับไฟมืดหมด ผมเห็นเมื่อมันจะเข้ามาเทียบเราแล้วกัปตัน"
คุณบันเทิงตอบกัปตัน หางเสียงยังตื่นเต้น
"ตอนแรกเห็น ผมตกใจหมดเลย นึกว่าเป็นเรือโจรสลัด แต่พอมันส่องสปอร์ตไลน์เข้าใส่หน้าผม แล้วบอกให้หยุดเรือ ผมจึงรู้ว่าเป็นเรือทหาร และผมก็เรียกกัปตัน"
คุณบันเทิง บอกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นให้กัปตันและพวกเราฟัง
"แล้วถ้าเป็นเรือโจรสลัด บันเทิงจะทำยังไง?" กัปตันถามคุณบันเทิงแบบไม่จริงจังนัก
"ผมไม่เรียกใครหรอก โดดน้ำหนีเลย เรื่องอะไรจะอยู่ให้มันจับเชือดคอ" คุณบันเทิงตอบจริงจัง
"ไอ้บ้า!..เดี๋ยวกูจับมึงโยนเลตอนนี้เลย" เสียงบังหมาน พูดขึ้นดังๆ
ทุกคนหัวเราะฮา..ลืมเหตุการณ์ความตื่นเต้นที่เพิ่งเกิดขึ้นหมดสิ้น!..

สถานการณ์บนเรือกลับเข้าสู่ความเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
คนพวกนี้หัวใจทำด้วยเหล็กใหลจริงๆ

ทุกคนกลับเข้านอน ที่ใครที่มัน
ผมนั่งสูบบุหรี่ ปล่อยอารมณ์เงียบๆ อยู่ด้านหลังคุณบันเทิง ซึ่งยังทำหน้าที่ถือท้ายต่อไป
กระทั่งหลังจากบุหรี่หมดมวนไปแล้วพักใหญ่จึงได้เสือกตัวลงบนที่นอน...
-------------
เวลาผ่านไปจนฟ้าสาง โดยไม่มีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้นอีก..

เช้าวันนี้ ผมรับเวรถือท้ายต่อจากบังใจ
ผมตรวจดู จีพีเอสเทียบกับเข็มทิศเดินเรือ ทิศทางยังมุงสู่ตะวันออกเฉียงใต้นิดๆ
รอบทิศทางบนหน้าจอของจีพีเอส ไม่มีสัญลักษ์ของเกาะหรือเขตน้ำตื้นโชว์ให้เห็น

ท้องฟ้าด้านทิศตะวันออก ปรอดโปร่งแจ่มใส ลมพัดมาอ่อนๆ ทะเลราบเรียบเหมือนแผ่นกระจก
เสียงเครื่องยนต์เรือดังสมำเสมอ ผมสูดอากาศบริสุทธิ์ตอนเช้าจากทะเลหลายเฮือก
รู้สึกสดชื่น สมองปรอดโปร่งผ่อนคลาย

ทุกคน ต่างลุกขึ้นทำภาระกิจของตัวเองเสร็จสิ้น จึงได้มานั่งล้อมวงกันพร้อมหน้าบนดาดฟ้า
โจ้ข้าวต้มปลาจากฝีมือบังใจ ผู้รับหน้าที่เป็นพ่อครัว หลังจากออกเวรถือท้าย...

หลังจากกินข้าวต้มกันเรียบร้อย กัปตันไก่รับหน้าที่ถือท้ายต่อจากผม

กัปตันบอกให้บังหมาน เอาแผนที่เดินเรือ(ที่มีอยู่แผ่นเดียว) ออกมาพล๊อตเส้นทาง

ตั้งเข็มตัดตรงไปยังหัวแหลมมาลายู ก่อนเข้าช่องแคบสิงค์โป

กัปตันบอกว่า ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น คงไม่เกินบ่าย 3 โมงก็จะถึงปากช่องแคบ

บังหมานจัดการกางแผนที่ ลงบนพื้นดาดฟ้า ตรงที่นั่งกินข้าวของพวกเรานั่นแหละ

ทำเป็นโต๊ะแผนที่ เอาไม้บรรทัดที่มีสแกนองศา(ซึ่งมีอยู่อันเดียวเหมือนกัน) หาเส้นรุ้ง เส้นแวง

แล้วใช้ดินสอขีดเส้น(คด)ลากไปทีละนิด ทีละช่อง เพราะไม้บรรทัดมันสั้น มันจึงเป็นเส้นคด

ทำยังไงก็เป็นเส้นตรงไม่ได้...

โดยมีบังใจ ยุทธ คุณบันเทิง นั่งล้อมวงดูด้วยความสนใจ

ในบรรดาลูกเรือของบริษัท 4 คน บังหมาน(ช่างเครื่องยนต์) พอมีความรู้เรื่องแผนที่เดินเรืออยู่บ้าง

ที่เหลือ 3 คนนั่น ไม่มีความรู้เรื่องแผนที่ เรื่องเส้นลองติจูต และเส้นแลตติจูต

แม้แต่นิดเดียว มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อ...

สิ่งนี้แหละที่เป็นเหตุผลหลักให้บริษัทจ้างกัปตันไก่ มาเป็นกัปตันนำเรือกลับภูเก็ต

เมื่อได้เส้นแลตติจูต เส้นลองติจูต และขีดลากเส้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

บังหมาน ลงมือจดบันทึกลงในสมุดปกแข็ง แทนสมุดปูมเรือ

ซึ่งนัยว่าลืมไว้ที่สำนักงานเกาะสมุยโน่น ไม่ได้เอาลงเรือมาด้วย!?

ผมคิดในใจว่า ไอ้ห่าเอ๊ย..เรือยอช์ทราคาเป็น 10 ล้าน พวกนี้เอามาทำเหมือนเรืออวนลาก

ที่ลากปลาอยู่แถวๆหน้าเกาะลันตาหรือหน้าเกาะตะรุเตา ซะเฉยเลย

แผนที่ก็มีแผ่นเดียว ไม้บรรทัดก็มีอันเดียว วงเวียนก็ไม่มี ยางลบก็ไม่มี

และที่สำคัญ สมุดปูมเดินเรือก็ไม่มี!...

นี่ถ้าเกิดตำรวจน้ำมาเลย์ฯหรือตำรวจน้ำสิงค์โป

มันนึกครึ้มๆ ขอขึ้นมาตรวจเรือ แล้วไม่มีสมุดปูมเดินเรือให้พวกนั้นดู

เป็นได้โดนจับยัดเข้าคุกขี้ไก่กันเป็นแถว ในข้อหาขโมยเรือแน่ๆ

มันเหมือนเรืออวนรุนในทะเลสาบสงขลาจริงๆ...ให้ตายสิ..โรบิ้น

จะมีพอทำให้แล่นในทะเลได้ก็แค่ เข็มทิศเก่าๆอยู่อันหนึ่ง

เครื่องจีพีเอสหน้าจอเปิดมั่ง ดับมั่งอยู่อันหนึ่งและกล้องส่องทางไกลอีกอันหนึ่ง แค่นั้น..

ที่พอจะแสดงให้รู้ว่าเป็นเรือ ไม่ใช่รถบัส!

สู้เรืออวนดำในคลองภูเก็ต ที่มีชาวพม่าเป็นไต๋ยังไม่ได้เลย ผับผ่าสิ..

และถ้าไม่มี 3 อย่างที่ว่านั่น กัปตันไก่ คงจะแล่นกับ ดาวสุก ดาวเสาว์ ดาวลูกไก่

เหมือนเรือสำเภาจีน สมัยเลียดก๊กแหงๆ..

สุดยอดจริงๆ..

หลังจากจดบันทึก จุดและเส้นต่างๆแล้ว บังหมานก็เอามาที่หน้าจอจีพีเอส

เพื่อให้กัปตันไก่ตั้งเข็มพล๊อตอีกต่อหนึ่ง

จึงเป็นที่เรียบร้อย หลังจากนี้ใครถือท้ายก็ได้

ขอให้บังคับหัวเรือ ตรงกับเส้นที่โชว์อยู่หน้าจอจีพีเอส เป็นอันว่าไปได้

อาจจะออกซ้ายบ้าง ขวาบ้าง นิดๆหน่อยๆ

แต่เมื่อบังคับให้กลับมาตรงเส้นเดิมก็ถือว่าไม่หลงไปออกนอกโลก..

ส่วนบังหมาน เมื่อเสร็จสิ้นภาระกิจ ก็ไปนั่งแอ็คชั่นเป็นนายแบบเพล์บอยให้ผมถ่ายรูป

ชีวิตประจำวันบนเรือก็มีเท่านี้ ใครคิดกิจกรรมอะไรได้ ก็ทำไป

เพื่อคลายเครียดและฆ่าเวลาให้หมดไปวันๆ

เวลาแต่ละนาที แต่ละชั่วโมงผ่านไปอย่างเชื่องช้า จากแดดอ่อน เปลี่ยนเป็นแดดจ้า

จากลมอ่อน เปลี่ยนเป็นลมแรง จากทะเลเรียบ เปลี่ยนเป็นคลื่นสูงขึ้น

และจากท้องฟ้าสีครามสดใส เปลี่ยนเป็นมืดครึ้มที่เส้นขอบฟ้า ในทิศทางที่เรือกำลังมุ่งหน้าไป

เมื่อเวลาหลังเที่ยงไม่นาน...และพวกเรายังไม่ได้กินข้าวเที่ยง

เอาอีกแล้ว เจอเข้าอีกจนได้!..

กัปตันไก่ บอกให้ทุกคนเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ ที่กำลังใกล้เข้า

ซึ่งยังไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะหนักหนาสาหัสแค่ไหน?....

แต่..ทุกคนย่อมรู้ดีว่า เวลาแห่งการ "ลุยทะเลโหด" มาถึงอีกครั้งแล้ว....

ทุกคนช่วยกันเก็บอุปกรณ์เครื่องใช้ไม้สอยต่างๆเข้าที่เข้าทาง ผูกรัดมัดตรึงอย่างแน่นหนา

หลังจากนั้นต่างคน ต่างหาที่มั่น เตรียมรับศึกที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ..

แต่ไม่มีใครใส่เสื้อชูชีพแม้แต่คนเดียว...

ไอ้พวกบ้าเอ้ย.. ถ้าพวกมึงไม่ใส่ แล้วกูจะใส่อยู่คนเดียวได้ยังไงว่ะ..

ลมแรงขึ้น พัดพาลูกคลื่นแตกดอกยอดขาวเข้าหาเรือ ฝนเม็ดโตๆ เริ่มซัดกระหน่ำเข้ามา

เมฆดำทะมึนวิ่งเข้ามาหาเราอย่างรวดเร็ว ไม่ต่ำจาก 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ท้องฟ้ากลางวัน กลายเป็นกลางคืน

คลื่นแต่ละลูกความสูงไม่ต่ำจาก 3 เมตร

หนุนหัวเรือยกสูงขึ้น แล้วฟาดตูมลงมา ตักน้ำขึ้นท่วมดาดฟ้า ครั้งแล้ว ครั้งเล่า

บางครั้งหัวเรือมุดหายลงไปใต้ลูกคลื่น ท้ายเรือชี้ขึ้นฟ้าเกือบ 45 องศา

บางครั้งลำเรือเอียงวูบ จนน้ำเข้าทางกราบเรือ

บางครั้งเมื่อคลื่อนสามลูก ซ้าย ขวา หน้า (ที่ชาวเรือเรียกว่าคลื่นสามเส้าและกลัวกันหนักหนา)

โถมเข้ามาพร้อมกัน เรือถึงกับถอยหลัง...

ทุกคนถูกแรงเหวี่ยง ซวนเซไปมา กำหนดทิศทางไม่ได้

กัปตันไก่ต้องใช้เชือกผูกสะเอวยึดกับขาโต๊ะกินข้าวที่อยู่ด้านหลัง

ขณะถือพังงาบังคับทิศทางเรือ

ผมท่องคาถาหลวงปู่ทวด..นโม โพธิสัตโต อะคันติมายะ อิติภควา..ๆๆๆๆๆ..

และต่อจากนั้น...ไม่มีภาพ มาประกอบคำบรรยาย...

ตั้งแต่หลังเที่ยงเป็นต้นมา 3 ชั่วโมงเต็มๆ ที่เรือพาพวกเราลุยฝ่าพายุคลื่นมาอย่างทรหด

กระทั่ง มองเห็นกลุ่มเรือยักษ์ ลอยลำอยู่ลิบๆ คลื่นและลมจึงค่อยๆเบาบาง

แต่ยังมีสายฝนโปรยปรายลงมา

ได้ยินเสียงกัปตันไก่ ที่ยังถือท้ายเรืออยู่ พูดขึ้นว่า

"เรามาถึงปากช่องแคบสิงค์โปแล้ว ทุกคนช่วยกันสำรวจความเสียหายด้วย"

"หมาน มาช่วยถือท้ายหน่อย เหนื่อยฉิบหายเลยว่ะ" ตอนท้ายหันไปพูดกับบังหมาน

เมื่อบังหมานเข้ามาแทนที่ ตัวเองขยับไปนั่งควักบุหรี่ ที่เปียกเกือบทุกมวนออกมาจุดสูบ

บังหมานเข้ามาทำหน้าที่ถือท้าย ค่อยๆ พาเรือเข้าสู่ช่องแคบสิงค์โป

จากการชี้แนะของกัปตันไก่ เป็นระยะ

เมื่อเวลาเกือบ 5 โมงเย็น ผิดตามความคาดหมายของกัปตันไก่ไปเกือบ 2 ชั่วโมง

แต่ไม่มีใครสนใจเรื่องเวลาที่ผิดไป แค่ 2 ชั่วโมง น้อยนิดกับการลุยฝ่าพายุหนักขนาดนั้น

10 ชั่วโมงก็ไม่มีใครบ่น ขอเพียงให้รอดมาได้ก็พอใจแล้ว

เราแล่นเข้าสู่ช่องแคบสิงค์โป ผ่านเรือบรรทุกสินค้าบ้าง เรือน้ำมันบ้าง

ที่ทอดสมอเป็นทิวแถว รอเข้าเทียบท่าที่ไหนสักแห่ง

มีจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ละลำใหญ่โตยังกะเกาะภูเก็ต

เวลา 6 โมงเศษๆ ฝนหาย ลมเงียบ แต่ท้องฟ้ายังครึ้ม

เราเริ่มมองเห็นตัวเมืองและอาคารบ้านเรือน

ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลของประเทศมาเลเซีย

"คืนนี้ เราจะเข้าไปจอดและค้างคืนที่ "ซีบานามารีน่า" พรุ่งนี้จะได้ลงน้ำจืดและเติมน้ำมัน

แล้วจะเข้าไปหาซื้อเสบียงในเมืองที่เราเห็นนั่น"

กัปตันไก่บอกกับทุกคนพร้อมกับชี้มือไปยังเมืองที่มองเห็น

"ซีบาน่ามารีน่า อีกไกลไหมกัปตัน?" บังใจถามขึ้น

"จากนี่ไป ประมาณ 2-3 ชั่วโมง ต้องแล่นเข้าคลองไปไกลเหมือนกัน"

กัปตันไก่บอก

เมื่อบังใจได้คำตอบ จึงเสนอขึ้นว่า"เราทำกับข้าวกินกันก่อนดีกว่า"

"ก็ดีเหมือนกัน ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย พยาธิบ่นแล้วว่ะ" กับตันไก่เห็นดีด้วย

บังใจไม่รอช้าผลุบลงไปในห้องครัวทันทีทันใด

ส่วนผมรู้สึกปวดหนึบๆ ที่ข้อหัวแม่ตีนข้างขวา

ก้มลงดูเห็นเริ่มบวมแดง ไม่รู้ว่าสะดุดเอากับอะไรตอนไหน

เมื่อเรือแล่นเข้าปากคลอง พวกเรารีบล้อมวงกันกินข้าว ก่อนความมืดจะมาเยือน

เรือแล่นช้าๆ เข้ามาในคลองที่มีต้นโกงกางสองฝั่งอุดมสมบูรณ์

ผ่านโค้งหลายโค้ง ผ่านคลองแยกเล็กๆหลายสาย

จนกระทั่งเกือบ 3 ทุ่ม เราจึงมาถึงท่าเรือยอช์ทที่เรียกว่า "ซีบาน่ามารีน่า"

เพราะความมืด จึงมองอะไรไม่เห็นมากนัก

นอกจากแสงไฟจากเรือที่จอดเที่ยบท่าอยู่เป็นจำนวนมาก

และแสงไฟจากบ้านพักหรือรีสอร์ทที่สร้างอยู่รอบๆท่าเรือ

เหมือนกับท่าเรือยอช์ททั่วๆไป

3 ทุ่มเศษ เรือเราเทียบท่าเสร็จเรียบร้อย บังหมานดับเครื่องยนต์

หลังจากลากสายไฟเคเบิ้ลของเรือไปเสียบต่อกับปลั๊กไฟของท่าเรือ

เป็นกฏโดยทั่วไป เมื่อเรือเข้าเทียบท่าจะต้องดับเครื่องยนต์

แต่เมื่อดับเครื่องยนต์ ในเรือก็ไม่มีไฟฟ้าใช้

จึงต้องใช้ไฟของท่าเรือที่เขาเตรียมไว้ให้

และต้องจ่ายค่าไฟรวมทั้งค่าจอดเรือด้วย

ซึ่งผู้เขียน ไม่ได้หารายละเอียดเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายในเรื่องนี้

รู้แต่ว่าตอนนี้อยากอาบน้ำและนอนเท่านั้น...

ตอน "เพื่อนบนเส้นทางสู่แตงก์โกล์" 23 ก.ย.51

2011-02-04T10:26:00.000+07:00

จากความตอนที่แล้ว...เราตะลุยพายุจากเกาะเรดัง มาทิ้งสมอนอนกันที่หน้าเมืองท่าตรังกานู กระทั่งตอนสายของวันที่ 22 ก.ย.51 หลังจากซ่อมเครื่องเรือเสร็จ จึงได้ถอนสมอออกมา แล่นมุ่งหน้าสู่เกาะแตงก์โกล์(Teng Gold Isalnd) ตามพล๊อตเข็มที่ตั้งไว้ หนึ่งวันผ่านไป กระทั่งตะวันลับขอบฟ้า เรายังอยู่บนเส้นทางกลางท้องทะเลอันเวิ้งว้างนั้น....

การเดินทาง ในคืนวันที่ 22 ก.ย.51 ราบรื่นไม่มีเรื่องตื่นเต้น หวาดเสียวเกิดขึ้น เราไม่เห็นเรือประมง หรือเรือเดินทะเลชนิดอื่นใด บนเส้นทางที่เราแล่นมา เหมือนกับว่าทะเลนี้ มีเพียงเราลำเดียว..

ทะเลเงียบสงบ ท้องฟ้าโปร่ง มองเห็นดวงดาวระยิบระยับ เรือแล่นด้วยความเร็วปกติ มุ่งหน้าลงทิศใต้ตามเข็มที่กัปตันไก่ พล็อตไว้ ซึ่งห่างจากฝั่งออกมาประมาณ 50 ไมล์ทะเล

การแล่นเรือกลางคืน ถ้าใกล้ฝั่งมากเกินไป เสี่ยงกับการชนเกาะเล็กๆ ที่ไม่มีอยู่ในแผนที่เดินเรือ เสี่ยงกับการชนโขดหินใต้น้ำ เสี่ยงกับการชนโป๊ะดักปลาของชาวบ้านและมีโอกาสจะจ๊ะเอ๋กับสลัดชายฝั่งได้ง่ายๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากเสี่ยง

ประมาณตอนตีสองเมื่อคืน เรือเราแล่นเฉียดผ่านฐานดูดน้ำมันและก๊าซธรรมชาติในทะเลของมาเลเซีย มองเห็นแสงไฟระยิบระยับ ความโหญ่โตอลังการของมันเหมือนแล่นผ่านเกาะสมุย ผมแอบถ่ายรูปโดยไม่กล้าใช้แฟล็ช(เอามาดูตอนหลังภาพเบลอและมืดใช้ไม่ได้) เพราะกลัวว่าพวก รปภ.ของแท่นดูดน้ำมันจะเอาเรือออกมาไล่ถล่ม กัปตันไก่ บอกว่าพวกนั้นเคยถล่มเรือประมงที่แล่นเข้าไปใกล้เกินไป ยับเยินมาหลายลำแล้ว

เช้าวันที่ 23 ก.ย.51 ผมตื่นตั้งแต่ตีห้า ลงไปเข้าห้องน้ำชั้นล่าง ขึ้นมาบนดาดฟ้าอีกที ได้กับสัมผัสกับลมทะเลยามเช้าที่พัดมาจากทิศตะวันออก รู้สึกสดชื่น ปรอดโปร่งเป็นพิเศษ

เช้านี้ ผมจะต้องรับเวรถือถ้าย ตอน 6 โมง ต่อจากบังหมาน จึงนั่งกินกาแฟ สูบบุหรี่รอเวลาและซึมซับกับบรรยากาศของท้องทะเลยามเช้าก่อนดวงอาทิตย์มาเยือน

กระทั่งเมื่อแสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า ก่อน 6 โมง ท้องฟ้าเหนือน่านน้ำทะเลฝั่งตะวันออกของประเทศมาเลเซีย คลาคล่ำหนาแน่นไปด้วยการจราจรทางอากาศ เห็นเส้นสายควันสีขาวของไอเสียที่พ่นออกมาจากเครื่องยนต์แจ๊ส ไปทางทิศตะวันออกบ้าง ไปทางทิศตะวันตกบ้าง บินสวนกันไป-มา มากจนผมสงสัยว่า เครื่องบินพวกนี้ บินไปไหนกัน ถึงได้มาสวนกันตรงจุดนี้มากเป็นพิเศษ

ผมเฝ้ามองภาพที่สวยงามนั้นด้วยความประทับใจ ภาพแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้ ในท้องทะเลที่เวิ้งว้างไกลออกมาจากแผ่นดินใหญ่ลิบลับ นับว่าน้อยคนนักที่จะได้เห็น น้อยคนนักที่จะได้สัมผัส

ผมยังนึกว่า ถ้ามีศิลปินนักวาดภาพสักคนมาเห็นภาพและบรรยากาศ ตอนนี้เข้า คงอดไม่ได้ ที่จะหยิบพู่กันจุ่มสีแล้วป้ายลงบนผืนผ้าใบ

แต่..ชำนาญ ณ.อันดามัน ทำได้แค่ ถ่ายรูปเก็บไว้ดู เพื่อระลึกความทรงจำ ว่า..ครั้งหนึ่งชีวิตเคยระหกระเหินไปล่องลอยอยู่กลางมหาสมุทรอันเวิ้งว้าง ถ้า...ยังรอดชีวิตกลับไป

ผมนั่งซึมซับบรรยากาศของท้องฟ้าเหนือทะเล กระทั่ง 6 โมงเช้า จึงเข้ารับเวรถือท้าย
ต่อจากบังหมานซึ่งลุกลงไปในห้องครัว เพื่อเตรียมอาหารเช้าให้พวกเราทุกคน

ผมถือท้ายจนถึง 8 โมง กัปตันไก่ จึงมารับช่วงต่อ พวกเรากินอาหารเช้ากัน ตอน 8 โมงเศษ

เมื่ออิ่มหนำสำราญกันแล้ว ทุกคนต่างแยกย้ายกันหามุมใครมุมมัน จะเอนหลัง จะอ่านหนังสือ(เสียดายไม่มีหนังสือโป๊ะ) จะถอนขนจั๊กแร้ จะซักเสื้อผ้าหรือทำธุระส่วนตัว ก็ว่ากันตามอัธยาศัย

มองจากไกลๆ จะเห็นเพียงกระโดงหลังของผู้มาเยือน

ประมาณ 10 โมงเศษๆ กัปตันไก่ เรียกผมที่กำลังนอนเคลิ้มๆ ให้ลุกขึ้นดูอะไรบางอย่างในทะเล ผมรีบลุกขึ้นทันที พร้อมกับกล้องถ่ายรูปที่ไม่เคยห่างจากตัว คิดว่าต้องมีสิ่งน่าสนใจ กัปตันไก่จึงเรียกปลุก

เมื่อผมลุกขึ้นและมองไปทางกราบซ้ายของเรือตามที่กัปตันไก่ ชี้ให้ดู ห่างออกไปประมาณ 50 เมตร เห็นกระโดงหลังของปลาอะไรสักอย่าง โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ มันใหญ่มากและกำลังแหวกว่ายน้ำทะเลแตกกระจายเคียงขนานไปกับเรือ

ผมรีบกดชัตเตอร์ ฉับ ฉับ บางภาพก็ติด บางภาพไม่ติดเพราะมันจมหายไปใต้ผิวน้ำเสียก่อน แล้วโผล่ขึ้นมาใหม่ เป็นแบบนั้นอยู่หลายครั้งจนหายไปในที่สุด

ผมหันไปถามกัปตันไก่ ว่าปลาอะไร? กัปตันไก่ ยิ้มๆ แล้วตอบผมไม่ตรงคำถามว่า รอดูอีกไม่นาน แล้วจะรู้ว่าเป็นปลาอะไร? บ๊ะ..มีให้ลุ้นระทึกด้วย

แต่ในใจผมตอนนั้น คิดว่าเป็นฉลามแน่ เพราะเห็นมีอยู่ตัวเดียว
ประมาณ 10 นาทีต่อมา ผมได้ยินเสียง แอ๊ดๆ อี๊ดๆ หลายเสียงดังมาจากบริเวณหัวเรือ

กัปตันไก่พูดกับผมว่า “นั่นมาแล้ว ไปดูสิ!.”

สิ่งที่ผมเห็น ใต้ผิวน้ำ ตรงหัวเรือ คลอเคลียแบบคู่รัก

มากจนนับไม่ทัน

ที่อยู่ใต้ผิวน้ำ

ที่โตๆ โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ นำหน้าเรือ

ผมรีบเดินไปที่หัวเรือ แล้วก็เห็นปลาโลมาฝูงใหญ่ กำลังว่ายน้ำนำหน้าเรือเราอยู่ หลายตัวอยู่ใต้ผิวน้ำหลายตัวเห็นเพียงกระโดงหลัง หลายตัวโผล่ขึ้นมาครึ่งตัว มีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ บางตัวมีสีขาวเผือก พร้อมกับส่งเสียงร้องเหมือนกับทักทายพวกเรา ทางกราบขวาของเรือมีอีกฝูง ทางกราบซ้ายก็อีกฝูง ผมกะคราวๆ เกิน 10 ตัวแน่ๆ แต่ไม่แน่ใจว่าอาจถึง 20 ตัว เพราะมันมากจนผมตาลาย ในชีวิตยังไม่เคยเห็นปลาโลมาที่มีจำนวนมากขนาดนี้มาก่อน

พวกมันว่ายน้ำ นำหน้าบ้าง ขนาบข้างเรือบ้าง บางตัวว่ายหงายท้อง บางตัวกระโดดขึ้นมาเหนือผิวน้ำ พร้อมกับส่งเสียงร้อง แอ๊ดๆ อี๊ดๆ ตลอดเวลา ดูโกลาหลวุ่นวาย ผมวิ่งหามุมถ่ายรูปจนกล้องเกือบหลุดจากมือลงทะเล

เกือบครึ่งชั่วโมงที่พวกมันว่ายน้ำประกบเรือเรามา แล้วค่อยๆหายไปทีละตัว สองตัวจนหมด ทะเลรอบลำเรือจึงกลับมาอยู่ในสภาพปกติอีกครั้ง

ผมกลับมานั่งข้างกัปตันไก่ ยังรู้สึกตื่นเต้นประทับใจกับโลมาฝูงนั้น

“ไอ้ตัวแรกมันมาดูลาดเลาอยู่ห่างๆ เป็นชั่วโมงแล้ว จนแน่ใจว่าไม่มีอันตราย จึงส่งสัญญาณเรียกฝูงเข้ามา” กับตันไก่พูดกับผม

“พวกมันมากันทำไม?” ผมสงสัย ไม่เข้าใจ

“มันคิดว่าเรือเราเป็นเรือหาปลา พวกมันมาเผื่อว่าจะได้อาหาร” กัปตันไก่ อธิบายขยายความ

อ๋อ..ยังงี้นี่เอง ถึงว่า มันว่ายตามจนแน่ใจว่า ไม่มีอาหาร จึงจากไปด้วยความผิดหวัง!..

วันนี้ ทะเลราบเรียบเหมือนในคลอง ลมทะเลพัดเพียงเบาๆ รอบๆลำเรือ 360 องศา ไม่เห็นสิ่งใดที่บ่งบอกว่าเป็นแผ่นดิน ไม่เห็นเกาะ ไม่เห็นเรือชนิดใดๆ ผมคิดอยู่ในใจอย่างระแวง นี่เรายังอยู่บนเส้นทางเดิมหรือว่าหลงหลุดออกมากลางมหาสมุทรแปซิฟิกเสียแล้วก็ไม่รู้!??..

พอหลังเที่ยงอากาศค่อนข้างร้อนกว่าทุกวันที่ผ่านมา พวกเรากินอาหารเที่ยงกันเกือบบ่ายสอง หลังจากอาหารเที่ยงไม่มีใครเอนหลังเพราะอากาศร้อน จึงนั่งคุยกันเรื่องสรรพเพเหระ เล่านิทานกันบ้าง ทายปัญหากันบ้าง เรื่องเซ็กซี่โป๊ะๆเปลือยๆบ้าง ตลกโปกฮาบ้าง ว่ากันไปตามเรื่องเท่าที่ใครนึกอะไรขึ้นมาได้

เมื่อหมดมุข มีใครคนหนึ่งถามกัปตันไก่ขึ้นมาว่า “วันนี้เราจะถึงเกาะแตงก์โกล์ซักกี่โมง?”
กัปตันไก่ ตอบสั้นๆว่า “ไม่เกินค่ำและเราจะพักนอนที่นั่น” แล้วก็คุยเรื่องอื่นกันต่อ

ผู้โดยสารที่ไม่ต้องจอดรับ

สักพักหลังจากนั้น ผมสังเกตเห็นนกนางแอ่นทะเล บินมาเกาะที่แคมเรือด้านซ้าย กัปตันไก่เป็นคนเดินไปจับนกตัวนั้น มันไม่บิน ไม่ขยับตัวหนี จึงจับใส่อุ้งมือมาอย่างง่ายๆ

ผมหมดแรงจริงๆ คับ..

กัปตันไก่ วางมันลงบนโต๊ะอาหาร มันก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่พยามยามจะเดินหรือบินหนี

กัปตันไก่ พูดว่า “มันออกมาไกลจนหมดแรงจะบินกลับฝั่ง ให้มันพักหายเหนื่อย พอเราไปใกล้เกาะ มันจะบินไปเอง”

ผมขออาศัยไปด้วยนะคับ

โห..นี่เราออกมาไกลถึงขนาด นกนางแอ่นที่ว่าแน่ๆ ยังหมดแรงบินเลยรึ?
แล้วนี่ ถ้าเรือเกิดเสียจนซ่อมไม่ได้หรือเป็นอะไรถึงขั้นอับปางลงแถวนี้ คงได้เป็นผีเฝ้าทะเลสถานเดียว ผมคิดอย่างเสียวสยอง

และก็อีกหนึ่งผู้โดยสาร ที่ไม่ต้องจอดรับ

อีกไม่นานต่อมา มีนกทะเลอีกตัว(ผมไม่รู้จักชื่อ) ขนาดโตกว่านกนางแอ่น บินมาเกาะกราบซ้ายของเรือ ที่เดียวกับที่นกนางแอ่น บินมาเกาะก่อนหน้านี้

รายนี้ยังพอมีแรงบินหนีขึ้นไปเกาะบนหลังคา ไม่ยอมให้จับ

กัปตันไก่เดินเข้าไปเพื่อจะจับ แต่เจ้าตัวนี้ไม่ยอมให้จับ มันยังพอมีแรงที่จะบินหนีขึ้นไปเกาะอยู่บนหลังคาผ้าใบ จึงปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้นตามอัธยาศัย โดยไม่มีใครไปรบกวน

เป็นอันว่าเรามีเพื่อนร่วมทางไปเกาะแตงก์โกล์ เพิ่มมาอีกสอง ทั้งที่เพื่อนทั้งสองนั้นไม่ได้เต็มใจจะมาเป็นเพื่อนร่วมทางกับเราเลย แต่เพราะความห่างไกลจากแผ่นดินและเกาะ พวกมันไม่มีทางเลือกจึงจำยอมร่วมทางกับพวกเรา ที่หน้าตาแต่ละคน แยกกันไม่ออกกับโจรสลัดช่องแคบมะละกา

ช่วง 4 โมงเย็น บังใจ รับเวรถือท้าย พวกเรานั่งเหม่อมองทะเล ความคิดล่องลอย

สี่โมงเย็น บังใจรับเวรถือท้ายเป็นผลัดต่อมา ทะเลยังเรียบ เงียบสงบ ความร้อนเริ่มผ่อนคลาย เพื่อนร่วมทางของเราทั้งสองตัวยังคงอยู่ เจ้านกนางแอ่นเริ่มขยับตัวกระพือปีกบ้างแล้ว คงจะมีเรี่ยวแรงกลับคืนมาบ้าง หลังจากพักผ่อนมาหลายชั่วโมง

เรือแล่นมาพักใหญ่ๆ เราเริ่มมองเห็นหมู่เกาะลิบๆ ทางด้านหัวเรือ ผมได้ยินเสียงกระพือปีก พึบๆ บนหลังคา เพื่อนของเราที่อยู่บนหลังคาตัวนั้นโผบินออกไปแล้ว และอีกไม่กี่นาทีต่อมาก็ตามติดด้วยนางแอ่นตัวน้อย...

ขอให้โชคดีเพื่อน จงกลับไปหาครอบครัวที่กำลังรอคอย ถึงจะไม่ได้อาหารกลับไป แต่ก็ยังมีชีวิตกลับไป
ผมอวยพรให้พวกมันในใจ หลังจากที่พวกมันบินไปจนลับจากสายตา...

มีแต่พวกเรา 6 ชีวิต ที่ยังไม่รู้ว่าจะได้กลับไปถึงผู้ที่รอคอยหรือไม่???..

บางมุมของเกาะแตงก์โกล์

เกือบ 6 โมงเย็น เรามาถึงด้านทิศตะวันตกของเกาะแตงก์โกล์
กัปตันไก่ ถือท้ายแทนบังใจ บังคับเรือแล่นช้าๆ เข้าไปในอ่าว ที่มีเรือยอช์ท เรือทัวร์ดำน้ำและเรือท่องเที่ยว ผูกทุ่นลอยลำอยู่นับเป็นสิบลำ
กัปตันไก่ ค่อยๆ พาเรือเข้าไปเพื่อจะผูกเทียบกับเรือตำรวจน้ำของมาเลเซีย ที่ผูกทุ่นอยู่ลำเดียวโดดๆ

แต่เมื่อเข้าไปใกล้พอที่จะโยนเชือกได้ กลับมีมนุษย์ผู้ชายหน้าดำมะเมื่อม โผล่ออกมาจากในเรือลำนั้น

ตะโกนเป็นภาษาอังกฤษพอแปลเป็นไทยได้ว่า “โน โน ห้ามเทียบกับเรือลำนี้”..

"ห่า..ไอ้ฉิบหาย" กัปตันไก่ สบถด้วยความขัดใจ พร้อมกับเข้าเกียร์ถอยหลังและเร่งเครื่องเต็มที่...

***รอติดตามตอนต่อไปว่ากัปตันไก่จะตัดสินใจอย่างไร***

ตรังกานู – เกาะแตงโกล์ 22 ก.ย.51 (Terengganu-Tenggol Island) ตอน คายัค ปริศนา?

2010-11-02T16:48:00.000+07:00

จากความตอนที่แล้ว เราฝ่าพายุจากเกาะเรดัง มาทิ้งสมอนอนอยู่ที่ หน้าเมืองท่าตรังกานูจนเช้าวันที่ 22 ก.ย.51 โดยไม่ได้กินข้าว......ติดตามเหตูการณ์ วันที่ 22 ต่อไปครับ...

ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อ ได้กลิ่นหอมของอาหารเข้าจมูก สัมผัสความโคลงเคลง โยกเยก ของเรือได้เล็กน้อย สำนึกว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาเป็นความจริง ไม่ใช่ความฝันและแสดงว่า ผมหลับแบบม้วนเดียวจบ โดยไม่รู้สึก ตั้งแต่เสือกตัวลงนอนเมื่อหลังเที่ยงคืนที่ผ่านมา จนกระทั่งเช้าของวันนี้

ผมลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ เห็น กัปตันไก่ นอนสูบบุหรี่อยู่ที่เดิม ไม่เห็นคนอื่นๆ น่าจะเป็นผมคนเดียวที่ตื่นหลังสุด ดูนาฬิกาที่ข้อมือ 6 โมงเช้าเศษ ทัศน์วิสัยรอบด้านมัวซัว ท้องฟ้ายังครึ้มฝน ลมพัดอ่อนๆ แต่ทะเลราบเรียบ ไม่มีร่องรอยของพายุบ้าเลือด เมื่อคืนให้เห็นแม้แต่นิดเดียว นี่แหละหนา เขาว่า ทะเลเหมือน อารมณ์ของผู้หญิงบางคน (เหมาหมดไม่ได้ ประเดี๋ยวแม่เจ้าประคุณ จะหาว่าผมมีอคติ) เวลามาแต่ละครั้งตั้งหลักรับแทบไม่ทัน บทจะไปก็เงียบกริบเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

“เป็นไงบ้าง พี่สาม เมื่อคืน มันส์ มั๊ย?” กัปตันไก่ ทักทายผม

ผมตอบไปว่า “มันส์ ชิ๊ปหายเลยวะ ไม่ได้เจอแบบนี้มานานแล้ว”

กัปตันไก่ พูดต่อว่า “วอร์มไว้ก่อน ยังมีหนักกว่านี่อีก กว่าจะถึงภูเก็ต ยังต้องเจออีกหลายดอก” พูดแล้วหัวเราะ หึ หึ อัดบุหรี่ต่อ

ผมตอบกลับไปว่า “เออ ว่ะ ถึงไหนถึงกัน” ผมจับหลวงปู่ทวด หลังเตารีด ปี 05 ที่ห้อยคออยู่กับสร้อยลูกปัด ท่านยังอยู่กับผม.! ท่านยังไม่ทิ้ง ผมยังอุ่นใจ

ผมใช้กล้องส่องทางไกลมองสำรวจไปบนฝั่งด้านทิศตะวันตก ห่างออกไปจากเรือ ประมาณ 2 กิโลเมตร สิ่งแรกที่สะดุดตา คือ ตึกสูงหลายชั้นและอาคาร บ้านเรือนหนาแน่น, ท่าเทียบเรือใหญ่, ถนนเลียบชายหาด เห็นรถยนต์ที่พอจับสังเกตได้ วิ่งอยู่ ขวักไขว่

ผมถาม กัปตันไก่ “ตอนนี้ เราอยู่ที่ไหน?”

กัปตันไก่ ตอบมาว่า “หน้าเมืองท่า ตรังกานู”

“อ๋อ” ผมร้องในคอ แสดงว่า ตอนมาถึงเมื่อคืน ผมเข้าใจผิดถนัด

เมืองท่าตรังกานู เช้าวันที่ 22 ก.ย.ท้องฟ้ายังมัวซัว

ผมขยับลุกขึ้น เพื่อจะเก็บพับผ้าห่มและหมอนสามเหลี่ยม ที่เป็นเครื่องบริขาร รู้สึกปวดข้อหัวแม่เท้าซ้ายจี๊ด ก้มลงมองเห็นบวมแดงนิดๆและเมื่อจับดู เริ่มปวด ตุบตุบ คงจะสะดุดเข้ากับอะไรสักอย่าง ตอนชุลมุน เมื่อคืน

ผมลงไปห้องนอนชั้นล่าง เพื่อจะเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัว เดินผ่านหน้าห้องครัว เห็นบังใจ กำลังสาละวน ทำกับข้าว ส่งกลิ่นหอมหวนโชยเข้าจมูก ทำเอาท้องผมร้อง จ๊อกๆ

ปกติ อาหารเช้าของพวกเรา มีกาแฟ ขนมปัง ไข่ดาว ไส้กรอกไก่ ไม่มีแฮมเบอเกอร์ ไม่มีเบคอน เพราะว่า บนเรือ เรามีอิสลามแท้ๆ อยู่ 1 คน และมีอิสลามเทียม 2 คน ตามที่ได้แนะนำกันไปแล้ว ก่อนเรือออกจากท่า ที่เกาะสมุย

เช้านี้ บังใจทำกับข้าว หลายอย่างเป็นอาหารเช้า คงต้องการชดเชย ที่อดอาหารค่ำเมื่อวาน เพราะพายุ เล่นงานเอาจน อาหารทุกอย่าง หกระเนระนาด เทกระจาดลงราดท้องเรือหมดเกลี้ยง

“พี่สาม หลับสบายดี?” บังใจทักทายผม

“หลับยาวเลย” ผมตอบและยิ้มให้ ก่อนจะเดินไปเข้าห้องนอนที่อยู่ถัดไป เพื่อทำธุระส่วนตัว

ไม่นาน ผมก็ขึ้นมาบนดาดฟ้าเรืออีกครั้ง เห็นแต่ละคนกำลังสาละวน ตรวจสอบ จัดเก็บอุปกรณ์ สิ่งของเครื่องใช้กันวุ่นวาย ผมทักทายทุกคน ตามธรรมเนียม

กระทั่งเวลาประมาณ 8 โมงเช้า กัปตันไก่ สั่งเตรียมออกเรือ (โดยยังไม่ได้กินข้าว)บังหมาน ลงไปเปิดฝาห้องเครื่อง แล้วสตาร์ทเครื่อง แต่เครื่องทำท่ารวน ติดๆ ดับๆ หลายครั้ง สุดท้าย ตะโกนขึ้นมาบอก กัปตันไก่ว่า “ท่าจะต้องเรื้อดู แล้วหละกัปตัน” แล้วก็เรียก ยุทธ ให้ลงไปช่วยอีกคน

เป็นอันว่า ต้องซ่อมเรือก่อน เพราะเครื่องสตาร์ทไม่ติดโดยไม่รู้สาเหตุ การถอนสมอและการกินข้าว จึงต้องเลื่อนออกไปโดยไม่มีกำหนด ผมคิดอยู่ในใจ นี่ถ้ามันรวนเอาตอนที่กำลังฝ่าพายุเมื่อคืน ไม่รู้ว่าป่านนี้ เราไปติดประเทศไหน?

บังหมาน กับ ยุทธ และคุณบันเทิง ช่วยกัน ถอดโน่น ถอดนี่ ไม่นานก็รู้สาเหตุว่า น้ำเข้าไปปนอยู่ในปั๊มน้ำมันดีเซล เครื่องยนต์จึงติดๆ ดับๆ เออ...ให้มันได้ยังงี้ซิ!

ดูสีหน้าแต่ละคน ไม่เห็นว่าจะมีใครซีเรียส

ทั้งสามคนช่วยกันจัดการทำความสะอาดปั๊มน้ำมันไปพลาง พูดคุยเหย้าแหย่ หยอกล้อกันไปพลาง กัปตันไก่ ที่อยู่ข้างบนก็โผล่หน้า พูดแซวลงไปบ้าง พูดให้กำลังใจบ้าง ไม่มีใครบ่น ไม่มีใครเครียด กับปัญหาที่เกิดขึ้น ทุกคนมองปัญหา ทุกปัญหา เป็นเรื่องเล็กไปหมด นี่คือสภาพจิตใจที่เข้มแข็งของ นักสู้โดยแท้จริง.!

ร่วมๆ 2 ชั่วโมง ประมาณ 10 โมง เสียงเครื่องยนต์ ก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง อย่างหนักแน่น พร้อมที่จะตะลุยดงคลื่นต่อไป ต้องยอมรับฝีมือของบังหมาน เด็กหนุ่มอายุยังน้อย แต่ฝีมือทางเครื่องยนต์ ไม่น้อยเลย

หลังจากตรวจสอบ ทดลองเร่งเครื่องยนต์ดูเป็นที่พอใจแล้ว กัปตันไก่ สั่งถอนสมอ ทันที ทุกคนเข้าประจำที่ ตรวจสอบความพร้อม ของการเดินทาง ซึ่งอย่างน้อย ก็อีก 36 ชั่วโมง จึงจะได้พักอีกครั้ง

กัปตันไก่ ตั้งเข็มไปที่ หมู่เกาะ แตงโกล์(Tenggol) ทางทิศใต้ ฝั่งตะวันออกของประเทศมาเลเซีย เป็นจุดหมายต่อไป

เมื่อเรือตั้งลำได้ โดยมี บังหมาน รับหน้าที่ถือท้ายเป็นผลัดแรก นั่นแหละ บังใจ จึงได้ทยอยส่งอาหารขึ้นมาจากห้องครัวและพวกเราจึงได้กินอาหารกันอีกครั้ง หลังจากมื้อสุดท้าย เมื่อวานตอนสาย

บังหมาน เสียสละรับหน้าที่ถือท้ายเป็นผลัดแรกของวันนี้ โดยมีพวกเรากินข้าวกันก่อน

อิ่มหนำสำราญ กันถ้วนหน้า เก็บสำรับคับค้อนเรียบร้อย ต่างก็แยกย้ายกันหามุมเอนหลังตามอัธยาศัย อ่านหนังสือเล่มเก่าที่อ่านมาแล้วสิบรอบบ้าง ถอนขนจั๊กกะแร้บ้าง ตามกิจกรรมที่ถนัดของแต่ละคน

การอยู่บนเรือที่แล่นอยู่กลางทะเลนานๆ เห็นแต่น้ำกับฟ้าโดยไม่เห็นฝั่ง ตามสภาวะดินฟ้าอากาศปกติ ช่างเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายสิ้นดี นั่งๆนอนๆ หลับๆ ตื่นๆ อยู่อย่างนั้น ไม่มีอะไรทำจริงๆ แต่ก็ยังดีกว่าอยู่กลางพายุ เท่านั้นเอง

บ่ายแก่ๆ แดดจ้า ท้องฟ้าไม่มีเมฆหมอกสักก้อน ทะเลราบเรียบ ลมทะเลพัดอ่อนๆ ส่งมาทางท้ายเรือ ทำให้เรือเพิ่มความเร็วขึ้นได้อีกเล็กน้อย ปุเลง ปุเลง แบบถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่าง เหมือนรถไฟหัวรถจักรไอน้ำสมัยโบราณ แนวเข็มที่ตั้งไว้ห่างจากฝั่งประมาณ 20 ไมล์ทะเล จนมองไม่เห็นฝั่ง ขณะที่ผมนอนคิดอะไรเพลินๆ ได้ยินเสียงใครบางคน พูดขึ้นดังๆให้ดูบางอย่างทางด้านหัวเรือ

ผมลุกขึ้นมองไปทางกราบซ้ายด้านหัวเรือ ในทะเลก็เห็นเรือคายัค (Kayak) ลอยเท้งเต้งอยู่ลำหนึ่งเป็นชนิดนั่งพายสองคน แบบที่บริษัททัวร์นิยมให้บริการนักท่องเที่ยว พายชมธรรมชาติป่าโกงกางตามชายฝั่งทะเล ทั่วๆไปใช้กัน แต่ลำที่พวกเราเห็นลอยเท้งเต้งอยู่นั้น มันไม่มีคนพาย ไม่มีไม้พาย สภาพของมันกลางเก่า กลางใหม่ น่าจะยังใช้งานได้ดี แต่ทำไม? มันถึงมาลอยอยู่ห่างจากฝั่งตั้ง 20 ไมล์ทะเล ทุกคนตั้งข้อสังเกตไปต่างๆนาๆ

บ้างว่าอาจจะหลุดจากการผูกไว้ หรือเจ้าของทิ้งแล้ว หรือมีใครอุตริอวดดีพายเล่นออกมาไกลจนหมดแรง เกินกว่าจะพายกลับเข้าฝั่งหรือขณะกำลังพายเล่นเกิดเป็นลมหน้ามืดขึ้นมากะทันหัน จากสาเหตุโรคประจำตัวหรืออะไรก็ตามแต่จะคาดเดา ตามจินตนาการของแต่ละคน

กระทั่งเรือเราแล่นผ่านมาจนเรือคายัค(Kayak)ลำนั้น ลับตาไป ก็ไม่มีใครสรุป หาสาเหตุได้ว่ามันมาลอยอยู่ห่างจากฝั่งตั้ง 20 ไมล์ทะเลได้อย่างไร ปล่อยให้ข้อกังขาและคำถามต่างๆ ลอยลับหายไปกับเรือคายัค ลำนั้นโดยไม่มีคำตอบ ทะเลช่างโหดร้ายแบบนี้จริงๆ!!!

คายัค ปริศนาลำนั้น

ล่องแล่นผ่านความเวิ้งว้าง ของทะเลราบเรียบและผ่านเวลามาจนกระทั่ง ดวงอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้าทางด้านทิศตะวันตก (แน่นอนไม่ได้ลับทิวเขาเพราะมองไม่เห็นทิวเขา) มองแสงสะท้อนสีแดงเหมือนเลือดทางขอบฟ้าทิศตะวันออกดูน่ากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาอีก!?..

ถ้าใครมีความหลังที่ปวดร้าวขมขื่น มีความรักที่ถูกพลัดพราก มีความในใจที่บอกใครไม่ได้ แล้วมาอยู่ในบรรยากาศแบบนี้ จะรู้สึกสิ้นหวัง เหงา เศร้า ว้าเหว่ สุดจะทานทนแน่นอน

แสงสะท้อนทางด้านขอบฟ้าทิศตะวันออก ขณะที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก

ใกล้จะหมดเวลาของกลางวัน พวกเราล้อมวงกันกินข้าวก่อนมืดสนิท ถ้ามืดจะกินข้าวกันลำบาก เพราะถ้ามืดสนิทแล้ว ขณะที่เรือแล่นอยู่ในทะเล จะต้องปิดไฟในเรือทั้งหมด เหลือไว้เฉพาะไฟเสากระโดงและไฟสัญญาณเดินเรือ เขียว แดง ซ้าย ขวา บนหลังคาเท่านั้น

เหตุผลที่ต้องปิดไฟในเรือ ก็เหมือนกับการที่คุณกำลังขับรถตอนกลางคืน แล้วถ้าเมียหรือแฟนหรือกิ๊ก ของคุณเสือกเปิดไฟในรถเพื่อว่าคุณเธอจะหาอะไรสักอย่าง ที่แม่เจ้าพระคุณคิดว่าจำเป็นจะต้องหาให้ได้ในเวลานั้น รับรองว่าคุณต้องลดความเร็วลงทันที เพราะคุณจะมองข้างหน้าเห็นไม่ถนัด ฉันใดก็ฉันนั้น ยิ่งถ้าเป็นในเรือยิ่งแล้วใหญ่ เพราะเรือ ไม่มีไฟหน้าเหมือนรถยนต์ ถ้าเสือกเปิดไฟขณะที่เรือแล่น มีหวังได้ชนกับคลื่นวินาศสันตะโร

พวกเราจัดการกับอาหารมื้อนั้นเสร็จสรรพในเวลาอันรวดเร็ว และบรรจุกันเต็มที่เพราะไม่มีใครรับรองได้ว่าจะได้กินมื้อต่อไปหรือไม่!?..

และในอนาคตอันใกล้ของค่ำคืนนี้จะเจอกับเหตุการณ์อะไรอีกหรือไม่?.. ไม่มีใครบอกได้!..

พบกันใหม่ตอนต่อไป คงไม่นานเกินรอนะครับ

-----------------------------------------------